çok üzer çocuğu hele benimki gibi yaşadığı ilk kayıpsa.. her gün gizlice tuvaletlerde , yatmaya gittiğimde ise yatakta sessizce ağlardım.. ve inanamazdım annem çalıştığı için bana bakan kadın beni büyüten kadın canımdan çok sevdiğim biricik anneannem yoktu artık.. yıkılmıştım ama annem için ayakta durmak zorundaydım.. bazen aklıma bana hattin kızım semesi heliyor boğazıma bir düğüm yerleşiyor ve ağlıyorum.. ama sorun yok zaten her gece ağlıyorum... başta da söylediğim gibi üzücü bir durum hele de o gittikten sonra aile bir saha dogru düzgün toplanmasıysa çok daha üzer insanı.. ama bir de bunları yaşarken 10 yaşında küçücük bir çocuksanız tam bir çöküş yaşarsınız...