Üst üste iki vizeye girdim. Çıktığımda kafamın içinde bir mikser beynimi dağıtıyordu.

görsel

Meriç.

Çok severim ismimi.

(bkz: zall afedersin)

Entry burda.

içindekilerle dahi dolmuyor, öyle bir boşluk.

Onu özlüyorum. Yanımdayken bile özlüyorum.
Alıp karşıma koysam, saatlerce izlesem gözlerimi dahi kırpmam.

Bu kadar yakışıklı olması da canımı sıkıyor.

Game of thrones’in finali için “biz şaka yaptık size, asıl final aha böyle” diyecekler diye bekliyorum.

Senelerdir bu umut sayesinde yaşıyorum.

The brand new testament.

Şiddetle tavsiyedir. izleyin, izletin.

Uzun yıllardır var olan durumdur. Bu sebeple kaç kaliteli yazarın üstüne toprak atıldı burada.

Kalanlar ise kendi kolonilerinin anlayabileceği esprilerle, laf dalaşlarıyla birbirlerini tatmin edip duruyorlar.

Boğaziçi - kaldırım müh.

Şuraya hangi duygularla kaç itiraf yazdım, kaçını gözü yaşlı, kaçını gülerek yazdım bilmiyorum. Hepsi uçurduğum hesaplarla beraber silinip gitti.

Şimdi bir başlangıç daha yapayım o halde;

Sözlük sayesinde tanıdığım bir beyi çok seviyorum. Ve umarım her şey yolunda gider de gözünüz de değmezse seneye bu zamanlar ilişkimizin ciddi adımlarına geçmiş bulunacağız.

Hiçbiriniz davetli değilsiniz arkadaşlar. Eheheh.

Bir selfie çubuğundan nerelere geldik.

Şaşkınlıkla izliyorum ya da gülüyorum. Swh

Sağ yine şaşırtmadı.

Bu ülke vatan sevdalısı gibi görünen lawrence’lerden çektiği kadar kimseden çekmemiştir.

Ofansif mizahta biraz zeka gerektiriyor tabi.

Neyse, konuya dönecek olursak:

Evini tertemiz tuttuğum, düzenini sağladığım, her gün en az 3 çeşit yemek yaptığım, çocuğun eğitiminden ve gelişiminden ev içerisinde emek harcadığım için eşim tarafından maaşa bağlanacaksam tamamdır.

bir çok tehlikeli iş yapacak olmamdan kaynaklı (cam silmek gibi) sağlık sigortası da isterim. 8 saat evhanımlığı yaparım. geri kalan saatte bir de kendine hizmet edilsin istiyorsa mesai yazarım. Yıllık izni en az 20 gün isterim. Cumartesi - pazar çalışamam canım.

“Ben işte çalışıyorum sen de evde, hayat müşterek” diyen kocanın da ağzına yapışmaz tava ile vurur, emeğimin kendi emeğinden daha az değersiz olduğunu vurguladığı an boşarım. Yok öyle ücretsiz çalıştırılmak.

Sonra mabadını yayarak çalışan erkekler tarafından “kıdınlır ış hıyıtındın çıksın” zırvalarını duyuyoruz.

Yanımda uyuyan beyefendi horlamayı bıraktığında sessizliğe gömülüyor ve ciddi anlamda nefes almıyor o an. Ölmesin diye uyuyamıyorum.

Sevgilimdir. Evden çıkamadığım anda rica etmem üzerine almıştır. Getirdiğinde gazeteye sarılmamış ya da siyah poşete konulmamış olduğunu görünce çağ atladığımızı düşünmüştüm. inanabiliyor musunuz? Bir erkeğin gidip marketten aldığı pedin normal bir poşete konulmasıyla devrin değiştiğini düşünüyorum, ne kadar acınası.

Sonra uludağ sözlüğü açıyorum, içindeki habeş maymunları bana yaşadığım coğrafyanın değişemeyeceğini hatırlatıyor.

Tanım: eşine, sevgilisine, kızına, annesine, kız kardeşine ped alan erkektir. Sevgilim bana çocuk verecek diye her ay ağrılar çekerek kanasa değil ped almak ayaklarına tapınırım, gerizekalılar sürüsü sizi.

Namlarına koyayım ben onların çok ayıp ediyorlar.

Dedikoducusu ayrı, yüzüne gülüp arkandan konuşup arkandan yemeye gönüllü olanlar ayrı, evli olup bunu saklayarak bekar hayatı yaşayanlar ayrı, kamerada önüne gelene meme açanlar ayrı…

Bildiklerimi döksem şöyle ortalığa kim toplar benimle? *

500 yıldır süren bu goygoy sıkmadı mı artık?

Arabasını ilana koyarken “içinde sigara dahi içilmemiştir” der bu tipler. Lütfen dikiz aynasını kontrol ederek fotoğraflasınlar. *

Ölümsüz olduğumu hissediyorum. Hayatı da kendimi de bu sebeple fazla hoyrat yaşıyorum.