şair uuserlar

yanlış yapan güruh.

allah'ım ne çok kişiyi birden karşıma aldım, değil mi?
yanlış yapıyorlar çünkü, şair uuserlardan şiirler başlığı altına yazdıkları şiirleri ekliyorlar.
her gün yüzlerce.

böylece şair olduklarını bağırıyorlar bir yandan. yazdıklarının şiir olduğundan da eminler. çoğu yani.
peki neden şiir yazıyoruz biz, ve neden bunca istiyoruz okunmalarını.

bu platformda üstelik. yani kimsenin okumayacağını, çok az okuyacağını bile bile üstelik.
yani şiir çok zor bir şeyken üstelik. acı verirken çoğunlukla.

bana kızmayınız. cesaretinize hayranım.
ama şiir adına kaygılıyım biraz.

verecek cevabım kalmadı evet. şair uuserlar çok doğru yapan bir güruhtur o zaman.
madem ki orhan veli kanık dendi.

osman konuk diyorum ben de öyleyse;

şairleri öldürsek ne iyi olur

sade ve aptal görünürüz belki birazcık

ıslatmayan yağmurlukların

buruşmaz kumaşların sandırdığı güvenlik

sabah şehre giriyoruz, kahramanlar yaşıyor

nehirde sıçrayan balıklar varmış

evlerde lacivert gözleriyle artis gibi anneler

kolejli çocuklara masallar anlatırmış

"gökten hiçbirşey düşmedi"

bütün kötülüklerin kaynağı kelimeler

kötülük bir kelime, sözlüğün ortasında

yeri çok sağlam

şairleri öldürmeliyiz derim

sade ve aptal görünürüz belki birazcık

huzursuz kızlarla, sinirli erkeklerle dolu sokaklar

çok sıkıcı; doğruysa

dördümüze de uzun ömür

sadakat erdemi biçen el falcı

öldürsek ne iyi olur, bakarsın birden biter

kredi kartı borçları

tanrı grevde olmalı dedirten fotoğraflar

şairleri durmadan öldürmeliyiz

kesin değil çünkü

kendilerini sokak fenerlerine asmaları

çünkü peşpeşe enter'a basarak şiir yazan arkadaşlarımız var, ne güzel.
olsunlar elbet, yoksa o başlık gelip beni rahatsız ediyor değil.

ve fakat, suya yazmaktan farklı olsun diye.
bir şairin ben şairim diyebilmesi için, ne kadar cesur olması gerekiyor?
düşenemiyorum doğrusu.

kendine uzak saydığın herhangi bir yerde
düşür beni yüreğinden/
cennetinden kov aşk'ın
yarım kalan
yasak elmasında
asırlardır dururken
Adem'in diş izleri/
fikrimden çıkmayan sen
gözlerinde
küçük bir çocuk olma özlemi
ve silinmeyen
düşlerimin izinde
bilinmez bir zamanda yol alırken/
sur üflendi de
bir ben mi duydum
durdum/
günah saydım/
yerden aldığımda aşk'ı
çoktan ölmüştü.
Servet Afşar.