ölü bir kentin morg alfabesi

Ben hiç mutluluktan delirmedim ama delirmekten mutluyum. Herkes bana acıyor, asıl şizofrenin kendileri olduğunu bilmeden. Biliyorum çok çirkinim. Kentin içine girersem beni dışarı kusar. Oysa ben iç kanamalı bir hastayım ve kendime gölgesiz bir akşamüstü arıyorum. Sürgün yayınlarımdan vurgun yemek hoşuma gidiyor her gece ölü bir kıza mektuplar yazıyorum. Fırtına yüklü gemileri kanımda yüzdürüyorum. Artık adımı unutmaya başladım. Ne mutlu...(Kahraman Tazeoğu)

büyük ustanın* küçük, dopdolu kitapı. bir saatinizi alır okumak, bir ömür beyninizi kemirir durur içindekiler

--spoiler--
Beni çocukluğuma götüren her şey, kırık dökük anılara sargın duruyordu.
Bir arka bahçe hüznü kadar iticiydi her şey.
--spoiler--

--spoiler--

Seni ilk gördüğümde uçurumlarını gizliyordun yüzünde. Bir şeyleri saklarcasına gülüyordun. Yalnızlığına kalkan yapmıştın geçici kalabalıkları. O çok konuşmaların, içinin susuşlarındandı.
--spoiler--

daha yeni okuyorum. daha önce okumadığım için çok pişmanım.
yağmurlarla inseydin içime
''içim senden yanaydı
yüzümdeki işgaller senden karaydı
seni sevmek en gizli ağlama biçimimdi
sana yazacaklarım sil sil bitmezdi
ve ben
sende hiçbir şeydim
sen bende her şeyken"