yine yoksun

yine yoksun
hepte bana düşer ağlamak
rüzğarlarla konuşmak
benim derdimdir
zaten dumanlarda
yine yoksun
tenindeki koku, vurur beni
koklarım her yeri
elimde
dudak izlerin kalmış
sıgaranın kertiği
gezdirir dururum dudaklarımda.
yine yoksun
atlı arabalar geçer hayalimden
yaylı, atlı arabalar.
seni uzak koyan
yaylı, atlı arabalar.
uyuya kalırım öylece
yine yoksun
yatakta bomboş kollarım
seni arar.
ağlarım gizlice
ıslanır yatağım
ıslak düşler görürüm
düşler ki.!
düşler seni delice.
yine yoksun
yoksun evimde;
yine, yine, yine
yoksun....
yapayalnızım...
erol dal *

(bkz: ne zaman oldun ki)