yerden dut toplamak

çocukluk zamanlarında köylerde sıkça yapılırdı.
(bkz: hey gidi günler)

yetişkinliğe yaklaştıkça mantıklı olan düşüncedir. çocukken yerdekileri yemek istemeyip ağaca dalarak düşüp kol bacak kırmayla son bulurdu dut yeme isteği. o sırada anne-baba ya da bilimum yetişkin hısım akraba yerden ye evladım diyerek uyarırdı ama dinlemezdik.
şimdi düşünüyorumda, yerden al, yıka ye nolcak. zamanla insan akıllanıyo be sözlük.

pis olmasına aldırmadan yemesi vardır ki, oof ne tatlı gelir.