trabzon u özlemek

denizi özlemektir,saat beşte yapılan kahvaltıları,aşkı özlemektir.pişman olmaktır orda yaşarken edilen isyanlar için.çünkü trabzon sakinliktir aslında...huzurdur.nazımı çeken beni şımartandır,onu yaşarken ettiğim tüm hakaretlere karşı bana aşkı öğretendir,dostluğu kazığı gösterendir.meydanda sürekli gördüğüm yüzleri özledim,sırf tuvalet ihtiyacım için girdiğim royal sinemasını özledim,cıvgını özledim,pelitli de, elinde içinde pek bir şey bulunmayan poşeti taşıyan öğrencileri özledim,camından öğrenci evi olduğunu anladığım binaları,yolda duran araba içinden çıkıp kolbastı oynarken yerinden çıkacak gibi fıkır fıkır olan kalçaları görmeyi,yeni çektiğim fönü bozan yağmurunu,ters yöne giderken çalan dolmuş kornasını,akzaabat hozaam diyen muavinleri...

genelde nisan aylarında baharın gelmesiyle başıma gelen olaydır..

fındık toplamayı bile özleyebilmektir.