terkedilmislik

terkedilme hissinin aşırı yoğun bir şekilde hissedilği zamanlardır. kişi kendisini terk edilmiş gibi hissederek efkarın dibine dibine vurur. kimi zaman bir sahil kenarında kimi zaman limandaki bir barda o güne kadar hiç duymadığı ayrılık parçaları eşliğinde. o anda o insan bu duyguyu yoğun olarak yaşamak ister, kendisine bir nebze olsun acı çektirtmek ister, çünkü biraz hüzüntüye, biraz yanlızlığın özgürlüğüne ihtiyacı vardır ama diğer yandan bir köşede bırakılmak onu anlayamadığı bir burukluğun içine sürükler.

eğrisi doğrusu nedir bilmem ama bu terkedilmişlik olgusu kendimizin kendimize etiği hafif bir efkar perdesidir. hani bazen acıların içinde de ince tatlar vardırya, kişi bunu bilir ve o zevki yaşamak ister.

günümüz dünyasında, herkesi kapsayan durum... bireyler o kadar dalmışlardır ki hayata.bir tefeciden hayatları pahasına borç almış ve hayatları için didinerek o borcu ödemeye çalışır durumdadırlar. kendine vakit ayırmak gerçek anlamda mümkün değildir. herşey o borcu geri ödemek içindir. tabi ki kimse bu ağır biliçle yaşayamayacağından birde herkes acınacak bir şekilde kendimiz için palavrasına inanmaya başlamışdır. herkes kendini kurtarmaya çalışırken kaybetmektedir kendini...

(bkz: sevgilerde)

(bkz: bok degil kaka)

insanı öz güven açısından kıran darbedir.