süper 8

"Alias" , "Lost" gibi dizilerden, "Görevimiz Tehlike III", ve "Uzay Yolu"(2009) gibi filmlerden tanıdığımız J.J. Abrams anlattığı hikayelerin temeline aileyi, özellikle de "baba ile evlat" motifini yerleştirmeyi seviyor. "Super 8" de, babalarından gerekli manevi desteği alamayan, anne özlemi çeken iki çocuk var: Joe (Joel Courtney) ve Alice (Elle Fanning). Onları bir araya getiren arkadaşlarıyla çektikleri bir Super 8 film projesi. Daha da yakınlaştıran ise tren kazasından sonra giderek yerel bir felakete dönüşen esrarengiz olaylar.

"Super 8", Steven Spielberg'ten de izler taşıyor. Abrams, filmde "E.T." ve "Üçüncü Türden Yakınlaşmalar" a hakim olan görsel atmosferi kuruyor. Çocuklar devletin tankla, tüfekle çözmek istediği sorunları "E.T." de olduğu gibi barışçı yollardan çözmeyi deniyorlar. Antimilitarist mesajlar veren "Super 8" in bilimkurgu ve serüven tarafı biraz çocuksu, naif kalıyor. Ama gerilim yönü, öyle değil. Çocukların istasyonda çekmeye çalıştığı amatör filme gülüp, iyice gevşedikten sonra seyrettiğimiz tren kazası, mükemmel. Finale kadar bütün olarak görünmeyen varlığın kasabada yarattığı gerilim de "Jaws" ve "Alien" filmlerini aratmıyor. Çünkü temelde o filmlerin duygusundan esinleniyor.

Filmin daha güçlü yanları da var: Sözgelimi, ayrıntılarda kendini gösteren 70'li yıllar atmosferi, walkmen detayında olduğu gibi, filme ayrı bir derinlik veriyor. Video öncesinde amatörlerin gözdesi olan "Super 8" formatına yapılan "saygı duruşu" çok hoş. Görüntü Yönetmeni Larry Fong'un Super 8 ile çekilmiş amatör filmlerdekine benzer bir biçimde kullandığı ışık kırılmaları ve yansımalarına dikkat! Profesyonel sinemada karşımıza çıkmayan bu ışık kırılmaları finalde bir yere bağlanıyor ve film boyunca kafayı bu ışıklara takanlara adeta göz kırpılıyor.

Çocukların hayal dünyası, psikolojisi ve aralarındaki ilişkiler de iyi işleniyor. Charles'ın (Riley Griffiths) George Romero'nun politik vampir filmlerine özenerek çektiği "Case"
gerçekten "süper" komik bir iş. "Case" in kurgulanmış son halini görmek istiyorsanız, koltuklarınızdan hemen kalkmayın, arka jeneriği seyredin.

Abrams'ın öykünün akışı içinde metali çok yönlü bir simge olarak kullanması da önemli. Metal bir yönüyle öldürücü: Joe'nun annesi iki metalin arasında sıkışarak ölüyor; askerler metalle saldırıyor. Tren kazası ve finalin bütünü, zaten tam bir "metal fırtınası" şeklinde cereyan ediyor. Öte yandan, Joe'nun annesinden kalma, yanından hiç ayırmadığı gümüş kolye, bir bakıma filmin ana mesajını da taşıyor: Sevginin gücü ve spiritüel iletişim... Dünya dışı varlıkla metal arasındaki ilişki ve parçalanan dağılan metallerin finalde tekrar bir araya gelerek oluşturdukları bütün de anlamlı.

"Super 8", yaratıcı yönetmenliğiyle, zengin detaylarıyla bence 2011 yazının en iyi Hollywood filmlerinden biri olmaya aday.

(Habertürk, Mehmet Açar, 17.06.2011)

Yönetmen : J.J. Abrams
Oyuncular : Joel Courtney, Jessica Tuck, Ryan Lee, Zach Mills, Riley Griffiths

(bkz: super 8)

j.j.abrams ve steven spielberg ortaklaşa yapımı film.

jj abrams'a ve steven spielberg'e hiç yakıştıramadığım, cumartesi sabahı filmi tadında ergen filmi.

(bkz: speilberg çok bozdu)

speilberg'in yapımcılığını yaptığı film.

insanı oturduğu yerden sahnede aniden çıkan bir sürü şeyle zıplattıran filmdir yada sinema çok karanlıktı ben mi korktum .

açık bir şekilde anlatıyorum. çiğli kipa extra ya gidenler bilir yeni açıldığından bir kampanya var mc donalds menü+ cinecity sinema bileti 14.65. arkadaşla gidelim yapalım dedik yine gittik filmleri sorduk kung fu panda 2 ye kadar yemeğimizi yiyip yetişebilirdik transformers ise 8 de başlayıp 10 buçuk da biteceği ve son servisin de 10.30 da olacağını göz önüne aldığımızda ve de buca ya döneceğimizi varsaydığımızda vazgeçtik transformers dan. hemen yemeğimizi yedik hediye biletimizle filme bilet almaya gittik, baktık ki kungfu panda 3d imiş ve bizim bilet geçerli değilmiş, bizde dedik ne var hemen başlayan, bilet satan kız süper 8 dedi başladı reklamlarda şu an dedi, biz de baktık afişe steven abi yapmış izleyelim birader dedik girdik, girmez olaydık. filmin 2. yarısına kadar olay nedir belli bile değildi. steven speilberg abimiz ilkyarı da bizi tren çarpışması sahnesi ile avuttu sadece, film saçma sapan bie sonla bitti ayrıca arkadaşın yorumuyla etrafta o kadar metal varken çocuğun annesinin kolyeyi kıçına mı sokacaktı canavarımız, filmden unutulmayan ise kızımızın tatlılığı hoş oyunculuğu, ağlama sahnesindeki inandırıcılığıydı.

not: burdan çıkaracağımız ders, ne olduğunu bilmeden hiç bir filme girmeyeceksin.

ekleme: filmin isminden biz süper 8 in canavar olduğunu sandık, bir yerde de çocukların çektiği film projesinin ismi diye duymuştum ama sinema dergisinin yalancısıyım, çocukların kullandığı amatör kamera 8 mm likmiş o zamanlar ünlüymüş, kodak ın süper 8 ürettiği diye filmleri varmış oradan geliyormuş isim. Biz de film boyunca süper 8 ne alaka olum diye düşünmek zorunda kalmıştık.