sorgens kammer

chamber of sorrow. dimmu borgir'in stormblåst** albumunde yer alan, ve klavye* ve gong ensturmanlari kullanilmis guzel melodiye sahip sozsuz parcasi. muzigin hemen basinda klavye karamsar bir atmosfer yaratir, ortalarindaki piyano solosu hafif rahatlatir fakat sonlara dogru gonglarla beraber gerilim yine ust limiti bulur. * *
(bkz: sorgens kammer del ii)

dinlerken ister istemez parmaklarımı önümde bir piyano varmışcasına hareket ettirip kendimden geçebildiğim, kendime göçebildiğim dimmu borgir parçası.

özellikle piyano sevmeyen arkadaşlara dinletilip seneye laflarını yemesi ümit edilir.

stormblast 2005 albümünde 2. versiyonu yapılmış (ilkiyle alakası yoktur) eser. nedeni ise ilk şarkının çalıntı olmasıdır. bunun hakkında silenoz şöyle der;

"sorgens kammer şarkısı eski klavyecimiz stian aarstad tarafından 'çal'ınmıştı, aslında bir bilgisayar oyunu soundtrackiydi! (bkz: agony intro) tabii ki bunu bimiyorduk. avustralyalı bir oyun müziği bestecisi tim wright aradı ve şarkıyı yazanın kendisi olduğunu söyledi, ve bu doğru çıktı. (...) stiana böyle birşey yaptığı için çok kızgınız."

ikinci versiyonun kendisi ne kadar iyiyse klibi de o kadar zorlamadir.

2. hali çok daha güzel olan parçadır, bana kalırsa bir black metal klasiğidir.

dimmu borgir'in dünyaca tanınan bir grup olmasını sağlayan şarkılarından biri. sözlerini de yazayım.

minnenes ekko stiller timen
kneblet i tungsinnets lenker faller jeg ifra
ikke lenger vil jeg være boltet fast i vemodighetens anker
men endelig få lengselens slukket - etter å dra

drakk jeg for meget av livshåpets krus
tok jeg gledens forfengelighet for gitt
for min strid mot tomhetens smerte - denne dødsangstens rus
er det eneste ene igjen - som er mitt

i min ensomhet vet jeg likevel
at jeg ikke har noen andre å takke enn meg selv
derfor er jeg rolig når
repet strammer rundt min nakke

stumme viner kan ei gi trøst
menigmann i gravkorets forsamling vil aldri fatte
det landet av fortapelse
jeg egenhendig skapte

denne intense dragning mot dødens portaler
(har jeg som) en vandrende studie i gråtkvalt messe-noir
behersket siden tidens morgen
men noe jeg aldri lot slippe taket - var sorgen