son saniye

-gidiyorum uzaklara
yalnız başıma,
bilinmez yalnızlıklara

yazılara dökülüyor
dünden kalma bir yalnızlık
sabahın yalnızlığında ve
ıssızlığında...
öğlen teslim ederken kendini,
bilinmezlikte kayboluyor
tüm öğleden yolu geçen akşamlar.
bir daha sessiz geçiyor gece.
yalancı karanlığını bekleyen,
aydınlanmayan sabahların
çaresiz, vazgeçilmez karanlığı
yine gün yüzüne çıkıyor.

her sabah,
bir akşam edasıyla
karartırken içimi
bir mum yakıp ''o güzel yüzünü'' arıyorum...
*