bugün

izlenen filmin etkileyiciliğinden dolayı kendini tutamayan seyircinin, filmin finalinde gerçekleştirdiği icraat.
dünyanın en saçma eylemlerinden biri olarak görmeme rağmen, evimdeki 106 ekran 3d lcd televizyonum ve dolby sinema sistemime ara verip sinemaya gittiğimde kendimi tutamayıp yaptığım eylem.

(bkz: bizler inandık siz de inanın)
gora filminin gösterildiği ilk gün filmin sonlarına doğru cem yılmaz havalanıp o malum hareketi yaptıktan sonra sinema salonunun alkış sesinden yıkıldığı andır.
iyi filmlerde; filmin sonunda, emeği geçen herkesi onurlandırmak amacıyla yapılan eylemdir. Özellikle film festivallerinde daha çok rastlanır ve gelenek halini almıştır.
hayatımda bu eyleme şahit olduğum tek film "deli yürek - bumerang cehennemi" filmiydi. son sahnede bazukayla yusuf hoca yanlış hatırlamıyorsam bi jipi havaya uçurmuştu. işte o an salon yıkıldı, alkış kıyamet. haydarinnaa riina rinanaayy sesleriyle alkış birleşince inanın neye uğradığımı şaşırdığımı hatırlıyorum. hiç tepki veremedim, alkışlayamadım da...
teknik aksaklıkları protesto etme amaçlı da yapılabilen eylemdir. saçmadır.

(bkz: bir saçmalığa tanık olmak)
la bizim gençliğimizde çok şükela hareketti de, sonraları biz de dedik noluya lan ne alaka diye...
(bkz: ahmet mekin sen çok yaşa) ne günlerdi be...
taksimde gora filmini seyrederken bir sahneden sonra seyirciler alkışlamaya başlayınca dayanamayıp yaptığım durum.
çocukluğumdan beri tiyatro sever bir insan olarak dayanamadığım durumdur, zira canlı olmayan bir performansı oyuncuların duyması imkanlılık ölçüsünde namümkündür. *
kötü, sıkıcı bir filmi bilet alıp sonuna kadar izleme sabrını gösteren seyircinin de hak ettiği alkıştır.
Bana Masal Anlatma filminde yaşadığım olaydır. ilginç bir biçimde siyahi arkadaşlar ortaya çıktığı zaman tüm salon alkışlamaya başlamıştır.
Nasıl espri sırasında gülüyorsak, acıklı sahnede ağlıyorsak gerektiği yerde de alkışlamak gayet doğaldır. Gaza gelip "yürü bee helal olsun" nidaları da atılabilir.
Hep yapmak istediğim ama toplum baskısından dolayı yapamadığım bir eylemdir.
insanlar uyar mı yoksa garip mi karşılar? ikilemi hep beni engellemiştir.
the water diviner filminde başıma gelen durumdu.

Sebepsiz yere utandım orada bu kitleyle aynı havayı soluduğum için.
Yapılmaması gereken durum rahatsız edebilir en nihayetinde sinema bu tiyatro değil.
Ben iron manim! diye bağırsın sinemada.

Kükremesini istiyorum.

En azından benim için kükresin.
© copyright 2005 - 2026