bugün

bir behçet necatigil şiiri.

Seni her özlediğimde sevgilim,
Gökyüzüne bakıyorum;
Göğün mavisinde gözlerini görüyorum çünkü.
Seni her özlediğimde bir tanem,
Denizlere bakıyorum.
Ufuğa bakınca mucizeni görüyorum çünkü.
Seni her özlediğimde bir tanem,
Kuşlara bakıyorum.
O kanatlardaki özgürlüğünü görüyorum çünkü.
Ve aşkım, seni her özlediğimde,
Adında isyan ediyorum.
Seni özlemek istemiyorum ben,
Ben seni yaşamak istiyorum,
Seni her özlediğimde sana bakmak istiyorum
Ve seni sende görmek sadece
(bkz: can yücel)
seni yaşamak;



bir bakışınla kör olmak mı ?
dokunuşunda , tutuşmak mı?
öpüşünle erimek mi ?
ihanetinle çarpışmak mı?
terkedişinle susuşmak mı?
hayalinle dolaşmak mı?
ellerinle boğulmak mı?
sevginle yaşlanmak mı?

aslında ben,



sevginle yaşarken , bir bakışınla kör olmuştum, dokunuşunda tutuşup , dudaklarında erimiştim

ama sen
beni ihanetinle çarpıştırdın .
ancak acımasız olmayan, bencilleşemeyen insanların ağzından dökülebilecek cümledir.
© copyright 2005 - 2026