seci

düz yazıda anlatıma akıcılık kazandırmak için kullanılan uyakdır.

Elmalılı Hamdi Yazır'ın yazdığı tefsirin münacat kısmında bolca örneği bulunan edebî sanat.

--alıntı--
"ilâhî! hamdini sözüme sertâc ettim, zikrini kalbime mi'râc ettim, kitabını kendime minhac ettim.
Ben yoktum var ettin, varlığından haberdar ettin, aşkınla gönlümü bî-karar ettin.
inayetine sığındım, kapına geldim. Hidayetine sığındım, lütfuna geldim. Kulluk edemedim, affına geldim.
Şaşırtma beni, doğruyu söylet, neş'eni duyur, hakikati öğret. sen duyurmazsan ben duyamam, sen söyletmezsen ben söyleyemem, sen sevdirmezsen ben sevemem. Sevdir bize hep sevdiklerini. Yerdir bize hep yerdiklerini. yar et bize erdirdiklerini.

Sevdin habibini, kâinata sevdirdin. sevdin de hıl'at-i risaleti giydirdin. makam-ı ibrahim'den makam-ı mahmud'a erdirdin, server-i asfiya kıldın, hâtem-i enbiya kıldın. muhammed mustafa kıldın. Salât ü selâm, tahiyyât ü ikram, her türlü ihtiram ona, onun âline, ahbabına, ailesine, ashâbına ve etbâına ya rab!"
--alıntı--

düz yazıda cümle içinde
yada sonunda bulunan iç uyum..

ey gözlerin nuru, gönüllerin süruru, başımızın tacı, ehli dilün miracı...

şeklinde sözcüklerin düzyazıda da uyaklı biçimde sıralanmasıdır...

nesirde her bir sıfat la isim arasında kafiye yapma sanatı..

iskender pala, katre-i matem, sayfa 89:
-- çalışsın ki savaş yorgunu millet, çekmesin artık zillet. nicedir mektepler açıyor, itibar gördü fikir.
-- iyi de babalık, zengin artık çok zengin, fakir daha da fakir. *
--- öyle miii? bilir misin itibarını, gördün mü hiç, avrupa elçileri huzurunda elpençe!
-- güleyim aklına babalık; itibar mı bu, yoksa menfaat mi sence?

(bkz: tazarruname)

düz yazıda kelimelerin kafiye olacak şekilde sıralanmasına denir.

cümlelerin veya bir cümle içinde birden çok kelimenin sonlarındaki ses benzerliğine denir. nesirde kullanilan bir çeşit kafiyedir.