phantasmagoria in two

bir tim buckley ilahisi.

(bkz: nerde o eski şarkılar)

açıkçası şu anda onu gün yüzüne çıkaracak oluşumdan son derece rahatsızım.
bencil yanım; "bilmeyenler bilmemeye devam etsin" diyor. ve hatta bilenlerin hepsi ölsün, bi' tek bana kalsın.

sanırım yine diğerim'e yenildim. dinleyiniz, şahanedir.

bir şarkının sözleri bu kadar güzel olabilirdi herhalde. bir de tim buckley söyleyince daha da güzel oluyor.

bir tim buckley balyozu. şarkıyı kavradıktan ve kaçınılmaz olarak 112 kere üst üste dinledikten sonra hayata devam edebilmenin farklı bir çaba gerektirmesi gibi sonuçlar doğabilir. sakin olun ve 113. kez çalmasına müsaade edin.

Tim buckley bu sarkiyi seslendirmemis bildiginiz can vermistir her sozunde her hecesinde farkli bir duyguyu yasatmistir.
"If you tell me of all the pain you've had
I'll never smile again" derken sarkiyi yasiyosun ya adamin ne hissetigini hissediyosun karsisindaki icin herseyi yapabilicegini anliyosun bu adamin , bu kadar sahane ve duyguyla soylenmis bir sarki parca saheser ne derseniz diyin bi daha ne boylesi gelir ne de bunun gibi bir yorumu.

gerçekten insanı diplere doğru sürüklüyor bu şarkı, benim için gerçekten çok özel. hem de çok özel. tim buckley tabikii.

dinlemek ve efkarlanmak isteyenler için :

https://www.youtube.com/watch?v=bsO756lqfVM