mektuplar

yolundan döndüğün benim rengimdi. renginden ötede bir şehir devrildi. sizi anlattığım bir iki hikayeydi. şair ki tenhada kurşuna dizildi. akarsular; nehirler boyunca kirlendi, ardından geri geldi. adi bir hayat böyle sona erdi. bileğine kılıcı böyle indirdi. varlığını yokluğuna benzetti. sonra bu acıyı resmetti. sorsan, babam iyidir ancak hayat çirkindir derdi. sorsan, yürüdüğün şehir mahkemeye verilir derdi. dünya şarabıyla meşhur ancak güneş vaktinde gelir. ki anneniz bunu çok iyi bilirdi.

günün şartları nedeniyle artık kullanılmayan iletişim aracıdır. artık elektronik iletişim çağında nostaljik anlamı dışında anlamı ve önemi kalmamıştır.

yaşatılmaya çalışılsa da önemi kalmamış el emeği göz nuru namelerdir.

günümüzde ne yazık ki unutulmuşlardır.

bir de milana'ya mektupları vardır kafka'nın.

mektuplar her zaman yanar. hem onlar filmler gibi değillerdir, bize beyaz yalanlar konusunda yardımcı olurlar.

''insanlar da hayvanlar gibi bilgilerini organları aracılığı ile edinirler. Şu farkla ki, insanların, organlarını yeni baştan bilgilendirme avantajları vardır. Her işlev, dolayısıyla her başarı için, kişide, doğuşta gerekli yetenek varsa, bu onu, bilinç altından sonuca doğru iteler, ama bu arada, onu gayesinden amacından uzaklaştırması da olasıdır.

Kişi, kendisinde, her hangi bir el işine ya da sanata karşı yaratılışında gizli olup ta düzgün bir bakımla artacak bir yeteneğin varlığını ne kadar erken anlarsa, o kadar mutludur. Dışta aldığı hiçbir etki, dünyaya beraberinde getirdiği kişilik ayrıcalıklarını bozamaz. En büyük deha odur ki, her şeyi kendisinde toplanmasını, kendine mal etmesini bilir ve bu verileri toplarken, öz yaratılışından, karakter dediğimiz özel kişiliğinden fedakarlıktan bulunmak şöyle dursun, tam tersine kişiliğini yüceltir ve onu daha etkin kılar.''

Johann Wolfgang von Goethe'nin kitabı.