mavi yağmur

Yine yalnız geçirilen buhranlı bir günün ve yorgun bir bedenin hüznünde boğuluyordum. Kendime "acaba" diye sorduğum her zamanki günlerden biriydi bugün. Kimse bilmezdi ne düşlediğimi. Şu soğuk kış günlerinde kimse mi görmezdi mavi yağmurun verdiği mutluluğu. sessizlik bir yoldaşlıkla harmanlanıyordu uykusuz geçen gecemi. Nerede diyordum nerede? o eskiden hayal ettiğim ve yorulmadan kovalayacağım hayallerim nerede diye çaresizliğime boyun eğişime bakıyordum camda mavi yağmuru izlerken.

insanın kendine bile açıklayamadığı hüzünlerinin olması ne kadar acıymış. Anlatılması güç ama bir o kadar yıldırıcı şeyler. Derdimin tek ortağı sokakta bu kış gününde yağan mavi yağmurdu. Tek dert ortağım ve yalnızlığımın tek paylaşımcısı.

Hayallerime ve geleceğime devam edebilecek miyim diye düşünürken ıssız ve küf kokan bu köhne evde beni tek terk etmeyen olduğu için candan bir sevgiyi hak ediyordu oysaki...