lise 1 e gitmek

Günümüz için düşünürsek 2002 li olmaktır kendim için düşünürsek o zamanlar sevmediğim ama şimdi mumla aradığım zamanlardır.

hayatımın en bitmek bilmeyen 9 ayı. tam anlamıyla cehennem gibiydi benim için. hala hatırlamak bile çoğu zaman gözlerimi doldurup taşırıyor. tanrı bir daha öyle günler yaşatmasın.

Ders calısmayıp sosyalleşmenin insani acıdan daha mantıklı ve daha faydalı olduğu yılda okumaktır. Calısmayın efenim, 11-12 de o işler...

Lise 4 simdiden düsünmek.

Kolları uzun, üzerimde emanet gibi duran ceketim ve eve giderken aldığım 3 ekmek. Lise 1 denince aklıma hep bu halim geliyor.

Meslek lisesindeydim (bkz: antalya konyaaltı meslek lisesi). Allahin gunu ulkucu-kürt kavgasi, kabadayi horozlanmalari, 07 genclik cetecileri, okulda toplasan 3 kiz icin birbirini bicaklamalar, hocalari dovmeler, beden derslerinde dersten kacip konyaaltinda deniz keyfi, gulluk caddesi, cumhuriyet meydani, bahcede basket ve futbol oynamalar, hatta topun penceresi acik sinifa girmesi ve hocalardan bir ton laf duymalar.. Guzel ve zor gunlerdi..

Eğer lise 1'e bugünkü aklımızla gidersek bugünkü aklımız olmaz.

(bkz: paradoks)

Ben de istemiyor değilim bazen :(

lisenin ilk yılında olmaktır.

gezin gezebildiğiniz kadar, bakın 12 oluyorum gözlerim kanıyor ah nerde o günler... Ha bir de sevgili yapın tadından yenmiyor o dönemlerde

Lise sonun hayallerini kurmaktır.

Essek gibi ders calısmayın amk gidin gezin tozun 12 sınıf kızları kesin manita yapın kitap okuyun spor yapın ot olmayın insan olun, neyi nerede yapacağınızı yapmayacağınız bilin.

Hem iyi hemde kötü şeylerin başlangıcıdır.

Yapılan hataları bir daha yapmamaktır.