kolejli

bir nevzat çelik şiiri

ellerimin el olduğunu hatırlatan kolejli kız
gün görmüş bilge tavrıımı yerle bir edip
geliyordun çok parçalı kırarak okulunu
ben senin yaşında genelev hariçtim
gerçi ben senin yaşında
devrime sürekli taliptim

kareli eteğin kitapların örgülü saçın
geleneksiz baktığımda sigara tutuşun
bir lafın arkasında duran başka bir lafın
kuşları ansızın kalkan dal gibi pembeleşn sesin
ve rujun dudaklarında çalakalem
enine boyuna uygun duruyordun
her haftasonu
ben seni küçük görüyordum

ben zaten ne
zaman küçük görsem
yanlış yapıyordum