kimi sevsem ben

can dündar'ın atilla ilhan'a atıfta bulunduğu çok güzel bir yazısı.

Her sevdiğimizde ruhumuzun farklı bir rengi yansır. Yavuklular albümümüz, pembeleşen, yeşeren, sararan, kanayan, katranlaşan aşklarımızdan bir ebemkuşağıdır.

Attilâ ilhan son şiir kitabında "Kimi sevsem, sensin" di­yor;
"Kimi sevsem sensin/ senden ibaret/ Hepsini senin adınla çağırı­yorum/
Kimi sevsem sensin/ hayret/ in misin cin misin anlamıyorum."
Elbette Attilâ ilhan gibi bir aşk gurusunun onca bilgeliğiyle anla­madığını ben anlayacak değilim; lâkin hissettiğim odur ki, her sev­diğinde bir unutulmazdan izler yakalayanlar ola ki, "o"nda aslen kendilerini bulmuşlardır ve filhaki­ka her yeni sevda masalında asıl arayıp durdukları kahraman da o unutulmazdan ziyade kendileridir.
Binaenaleyh, malum mısraı, "Kimi sevsem, ben" diye yazmak ziyadesiyle mümkündür.

Mısraı virgülsüz ve sonunda soru işaretiyle okursak "Kimi sev­sem ben" diye düşünür ademoğ­lu...
Sorduğu soru kendisidir aslın­da; o yüzden sonunda bulduğu ce­vap da kendine benzer.
Sevdiğini kendi gibilerden se­çer.
O yüzden sevdalılarımızın herbirinde bizden izler vardır.
"Kimi sevsek," onda ruhumuzun fark­lı bir rengi yansır.
Yavuklular albümümüz, pembeleşen, yeşeren, sararan, kanayan, katranlaşan aşklarımızdan bir ebemkuşağıdır.
ister "kırbaç dili tutam tutam alevle­nen" bir şehvet rüzgârı olsun, ister "bıra­kılınca korkudan gözleri sislenen" bir şef­kat limanı...
Her biri biziz; cümleten bileşkemiz...

inanmazsanız ispatlamama izin verin.
iki ayrı kağıda 10 isim yazıp, Türkiye'yi hiç bilmeyen birine götürün.
ilk kağıtta Süleyman, Bülent, Tansu, Mesut, Necmettin isimleri olsun; öbür kağıtta Rahşan, Özer, Nazmiye, Nermin, Berna...
Sonra bu isimlerin özel­liklerini anlatın ona...
Ve bunları eşleştirmele­rini isteyin...
5'te 5 tutturduklarını hayretle göreceksiniz.
Daha basitini yapın:
Onlara iki ayrı Semra anlatın; hangisini Turgut Özal'a, hangisini Ahmet Necdet Sezer'e yakıştırdık­larını sorun.
Yine doğrusunu bilecek­lerdir.
Öyledir; her aşkta kendi­ni aradığından, her sevdada bir benzerini bulur insan...
Yoko Ono'da John Lennon'dan, Eva Braun'da Hitler'den, Havva'da Adem'den izler vardır.
Latife'nin bir yanı Mus­tafa Kemal'dir, Mevhibe'nin bir yanı ismet...

Ama sonunda kendin­den de sıkılır insan elbet...
Gün gelir, terk edebilir en sevdiklerini bile...
Bir tek yalnızlığımız, ömür boyu yalnız bırakmaz bizi...
O yüzden bence aşk. tek kişiliktir.

can dündar