kayip diyaloglar

şaşkın bir bünyenin, cesaretini eline alıp karşındakine verememesi nihayetinde; hayalgücünün umutsuz kaynağını kullanarak meydana getirdiği diyaloglardır.

-merhaba
+merhaba
-nasılsın
+iyiyim sağol, sen?
-çok sağol
+nese benim çıkmam lazım, bb
-gitme lütfen
+nası yani
-merve,
+?
-bu sefer sölemem lazım
+neyi?
-seni seviyorum
+...
-şimdi anlıyorum neden bu kadar zor olduğunu seni seviyorum demenin; korkusundan değil gelecek tepkinin, hayır,
yetmemesi bu duygulara bir "seni seviyorum", aşkın yanında, hissedilenin yanında, bir "seni seviyorum" çok basit kalıyor.
şimdi anlıyorum neden bu kadar korktuğumu; senin beni reddetme olasılığın değil, beni anlayamaman, tam anlayamaman bir "seni seviyorum" ile;
beni hissedememen, duygularımla, beni tanıyamaman önceki ben haricinde...
+yenal...
-ben kendimi olabileceklere hazırladım, ne bunları anlatıp demagoji yaptığımı sanmanı istiyorum ki sanabileceğin kanısındayım; çünkü bana bile öyle gözüküyor, ne de ona göre hareket etmeni... benim tek istediğim senin ne düşündüğün ve hissettiğin... şuan senden gerçekleri duymak kadar beni bu dünyada aydınlatabilecek bilgi yok.
lütfen sadece bana beni anlat, benim hislerim sende ne hissettiriyor?
+üzgünüm...
merve şimdi çevrimdışı. *
(bkz: zavallı çocuk)

ne söylerseniz söyleyin "hı hı" diye cevaplanan diyalog mertebesine erişememiş monologlardır.