izmit

küçük ama güzel şehir, ya da yaşadığım için bana öyle geliyor.
(bkz: acısu parkı)
(bkz: disera)

sınırları içinde genelev barındırmayan tek büyükşehir belediyesinin (bkz: kocaeli) merkez ilçesi.

akşam ışığında ağaçların arasındaki yürüyüş yolunda yürümesi keyif verir,burada yasayan biri farkında olmadan alıstıgı o nemli havayı il dısında farkeder, ozler hatta..
eglence alanı dar olan bu sehir aksam kargalarıyla, ölen kızıl saçlı, mutemadiyen tayt giyen kokoş çakmakcı teyze ile, ve katıkla anılıyordu bir donem..

ankara dan istanbul a giderken sağda gelirken solda.

özlediğimdir..

içinde sevdiğim çok insan olmasına rağmen senelerdir ayak basamadığım, bana çocukluğumun sonlarını gençliğimin başlarını hatırlatan şehir. hayatıma dair anı, mazi adına her ne varsa bu şehirde yaşanmıştır. yıllar sonra gitsem hala o eski tadı alır mıyım bilmiyorum. hayalimdeki, hafızamdaki haliyle kalsa belki daha güzel. şehirler de insanlar gibi değişiyor çünkü.

yalova'dan sonra, adapazarı'ndan önce. izmir'den düzceye ulaşmak için.

yürüyüş yolu bile özlenen yerdir. askerlik böyle birşey işte.

-lan nassı aptal bir proje bu? dediğim eski E5 yolu transit geçişinin tamamlandıktan sonra beni utandırdığı şehir. otobana girmeden şehri boydan boya geçmek zorundaki araçları trafiğe hiç bulaştırmamayı başarmış bir belediyeye sahip. önyargımı kırdı şerefsizim.

yaşarken insana sevimsizmiş gibi gelen ama uzaktayken körfezinin eski kokan halinin bile özlendiği türkiye sanayisinin kalbi şehir. bitmeyen yağmuru, eski kirli havası, körfezinin kokusu, eğimli topografyası, depremi, kosmopolit nufusu ile özlenendir.

evrim geçiren yer; her geçen gün biraz daha güzelleşen, biraz daha vazgeçilmez olan memleketim. özledim çok.

kızları hiç güzel değildir. sonunda r olsaydı kesin çok güzel olurdu.

trafiğe çıkmadan önce yanınıza biber gazı ve balyoz almanız gereken çarpık kentleşmenin giderek daha da çarpıklaştığı şehirdir.

fethiye caddesiyle ünlüdür.

yerlisi çok garip kelimeler ve hitap şekilleri kullanır mesela:"moruk, aynen moruk, olayı kes moruk, hadi kayıntı yapalım moruk..." gezilecek pek bi' yer yoktur. sanayi şehri olmasından mütevellit insanı boğar, sıkar. eğer ki burada üniversite okuyor olmasaydım burada yaşamazdım verig rekortmeni olması ya da kişi başına düşen gelir umrumda değil sıkıldıktan sonra neyleyeyim.

mimarlık ile ilgili alet edavatı, ucuz ama kaliteli maket malzemesini satan bir kırtasiyeyi bünyesinde barındırmayan kocaeli'nin merkez ilçesi.

diğer şehirlere kıyasla en fazla meslek yüksekokulu bulunan ilimizdir.

booolum moruk kayıntı gibi izmit dili ve edebiyatına özgü kelimelerin her adımda duyabileceğiniz ve benim gibi artık isyan edeceğiniz tiplerin çoğunlukla bulunduğu şehirdir. bunların dışında kampüsü dağın başında da olsa okunası bir üniversiteye sahip kentimizdir üniversitesi de ilginçtir aslında yollar tamamen açık olduğunda bütleri erteleyen eğer tabiri caizse tatili piç eden bir mantığa sahiptir.

Özellikle pişmaniyesi ünlü diye bilinir fakat okulum sebebiyle bulunduğum bu şehirin aslında türü daha farklı olan apaçisi meşurdur. Havası kötüdür güven olmaz yazın dahil sürekli elinde bir hırka bulunması gereken şehirdir iğrençtir kötüdür kakadır boktur lanettir istanbulun göxünü seveyim dedirten şehirdir.

4 yılımı yiyen şahsiyetin oturduğu ve o güne kadar pek sevdiğim(şahıstan dolayı değil şirinliğinde) şehir olmasına rağmen bu sıfatını gözümde kaybeden şehirdir.

komşusu adapazarı'ndan 40 km. batıda ve 50 yıl ileride olan şehir.

roma zamanında nikomedia olarak anılan kent.

soğuğunda , buharı tüten kestaneyi yürüyüş yolunda yürürken ayıklayıp yemesi pek keyiflidir.* bir de bu kestaneciler hep cami yanlarına mevzilenmiştir..yeni cuma olsun..fevziye olsun..

an itibariyle 15 sene ve 4 gündür yaşadığım ilçe. evet, şehir değil ilçedir.

öncelikle bu küçük yer, istanbul'un yandan yemişi olarak tanımlanır. içinde sevenlerini ve sevmeyenlerini barındırır. sevenler genelde mekanın yerlileridir. kocaelisporlu gençleri meşhurdur. sık sık binaların ve köprülerin altında 'hodri meydan' yazıları ile karşılaşabilirsiniz. maç günleri pencerelerinizden uzak durunuz. savaş başladı sanmayınız.

sevmeyenleri vardır bir de, bunlar ya izmit'in kargaşasından ve insanlarından bıkmış olan yerlileridir, yada izmit'e sonradan gelen öğrencilerdir. ben birinci gruptan oluyorum. insanları bi tuhaftır bi kere. belsa plaza, ncity, dolphin gibi yerlerde sözlü tacizle karşılaşmanız normaldir. yürüyüş yolunda toplu halde arkadaşlarıyla gezen 15-18 yaş aralıklı çocuklardan uzak durunuz. konuşma tarzları da bi değişiktir bunların. nerden mi biliyorum? aynı zamanda duyma problemi olan gençlerdir bunlar. birbirleriyle aralarında 20 metre uzaklık varmış gibi konuşurlar. yolda birbirlerine el şakaları yaparak, birbirlerine küfür edip gülerek eğlenmeyi tercih ederler.

bu küçük yerin güzel mekanları da mevcuttur tabii. seka park ve marina sizi manzara açısından tatmin edecektir. garsonları da iyidir bu yerlerin. izmit'in en iyi yönü, istanbul'un yanı başında olmasıdır. 15 dakikada bir otobüs kalkıyor bi kere. nerdeyse unutuyordum, gelindiğinde pişmaniye ve simit yenmeden gidilmemelidir. söyleyeceklerim bu kadar sözlük.

istanbul'un yamacında kurulmuş gittikçe büyüyen kocaelinin merkez ilçesi. ne zamandır özlemini çektiğim sevgilinin bulunduğu yer. gitmek isteyip gidemediğim, adını her duyduğumda içimde binlerce parça koparan kent.

her türlü insanın bulunduğu, yıllar içinde sanayi şehrine dönüşen kocaeli'nin ilçesidir izmit.