izmit simidi

belki biraz hikayemsi olacak ama sırrını kendi bilgilerim ve hatıralarıma dayanarak açıklamaya çalışayım.

cocukluğumda izmit in köylerinde bol bol tatil yapmış, benimsemiş, güneşinde yanmış, temiz derelerinde yüzmüş, balık tutmuş biri olarak derim ki buğdayından kaynaklıdır.
izmit merkez ile adapazarı arası ovadır. zamanında buğday eken çoktu.
ve oranın havası acımasızdır. yaz sabahları dondurur, öğlen ise kavurur.
e malum buğday böyle iklimlerde sert, kavruk ama lezzetli olur.

ben bu simidi yerken o buğdayın emdiği güneş kokusunu hissederim.
bence sırrı bu.

not: şimdi biri bana mesaj atıp izmit te buğday eken mi kaldı derse, hayallerimi yıkar. dokunmayın olm. hayallerime.
eskiden vardı işte.

her çarşıya çıktığımda muhakkak yediğimdir. hem ucuzdur hem enfestir.
(bkz: akşam simiti)

izmitli olduğum halde yiyemediğim ve tadamadığım bir tat.

tarifsiz bir lezzettir. hiçbir simite benzemediği ancak yedikten sonra anlaşılır.

pişkinden alınırsa iyi edilir, yanında peynir falan da istemez.~~canım istedi lan

Harikadir. esi benzeri yoktur.
tanim: izmit te yapilan simit.

bir izmir gevreği, boyozu değildir. ama kendi çapında muazzam lezzeti vardır.

hooop gene aklımıza düşmüştür.
neyse pendik ten de olsa tren seferleri başlayacakmış atlar gideriz izmite.

izmitte kaldığımda farketmedim gittk yalovada keşfettik, çorum leblesinide çankırıda tadarız artık.

yımşaktır.

(bkz: kahvaltı)