gelmis bulundum

edip cansever şiiri.

ben mişim -neymiş- su sesiymiş
oymuş -cam kırıkları gibi gövdemi yakan-
yanağında sardunya kokusuyla yazdan
kimmiş o gelen ya giden kimmiş
bir yabancı mı, yoksa bir ermiş
değilmiş, bir çağrı bile yokmuş uzaktan.

güneş mi batarmış bir özel ismi bitirir gibi
yanmış bir ağacın yaprakları mıymış kımıldayan
ne kalmış bir önceden ya da bir sonradan
kim koparmış dalından bu yabani incirleri
ya kimmiş kıyıya çeken hayalet gemileri
ne yazılmış nereye bu garip kargaşadan.

yıldızlar, büyülü ülke adımı unutturan
bir kaya, bir ot, bir akarsu
hangi yaz şarkıcılarının ürpertili korosu
ki bütün ölüleri sığa çıkaran
ve kenti bir ölüm derinliğine salan
yani bir gül solarken bir gülün açma korkusu.

şiirler yazdım, kitaplar okudum
elimde bir bardak aldım, onu yeniden oydum
derinlerde kaldım böyle bir zaman
kim bulmuş ki yerini, kim ne anlamış sanki mutluluktan
ey yağmur sonraları, loş bahçeler, akşam sefaları
söyleşin benimle biraz bir kere gelmiş bulundum.

aramış bulunmak, söylemiş bulunmak,duymuş bulunmak... gibi anlık yapılmış işlerde mantıklı bır kullanım kalıbıdır fakat gelmiş bulunmak psikolojık bır hastalık belirtisidir.

yazar oldugunda sozluge edebi olarak ciddi katki yapacagina inandigim 5. nesil caylak.

sezen aksu bahane albümünde aynı adlı şarkıda geçer.

Bahaneydi bu rüzgar,
Güneş bal ve kehribar.
Bahaneydi buzdan kanat,
Erimezse kırılacak.

Canım dostum sırdaşım,
Aynaya baktım yüzünü unuttukça.
Gelmiş bulundum.
Kalmış bulundum.
Bu dağ burada durdukça..

sozlugun nadir vicdanlilarindan.