engelli ebeveynden utanmak

Engelli yada kusuru olduğu için evladın ebeveyninden, sosyal çevresini bahane edip utanmasıdır.

Aşağılık bir insanın pervasız davranışıdır utanıyorum onları gördükçe insanlığımdan.

çocuğu ondan utansa da ebeveyn onu sevmeye devam etmesi ne batman ne superman en büyük kahramanlıktır gözlerde. bu insan saygı duyulması gereken nadir insanlardandır.

kendisininde halihazırda bir engelli adayı olduğunu unutup ebeveyninden utanabilen, beyin engelli insan söylemi.

(bkz: bu herif adam olsun gelin mezarıma sıçın amk)

örneğin kör bir babanın oğlunu görmeyi ne kadar arzu ettiğini bilmeyen evlattır.

askerde kolunu bacağını kaybetmiş babanın kızını sarıp sarmalamayı ne kadar arzu ettiğini bilemeyen evlattır.

evlattır ama çorbadan.

ergenlikte başıma benzeri gelen hadisedir. utanmak değildir bu duygu. sadece insanların size acıyan gözlerle bakmasını sevmediğiniz için onunla görünmek istememenizdir. daha sonra anlar insan yaptığı yanlışı. engelli babanızın sizin için verdiği hayat mücadelesini, herşeye rağmen başınızda oluşunu görürsünüz ve gurur duyarsınız. ama olgun yaşlara erişip hala bunu hissedenler varsa, kötü olan budur.

utanmaması gereken durumdur. üstelik her insan özürlüdür, kiminin ki görülmez, kafadadır...

mükemmel ırkı temsil ettiğini düşünen ama doğumuna sebep olanlara bakınca böyle olmadığını anlayan, bu durumdan kurtulamamanın utancıyla kendini heder eden insanın düştüğü durumdur. bu durumdaki insanlar gösteriş budalası tiplerdir. annesi babası işçi, hizmetli ya da hamal olan ve ebeveynlerinden utanan tiplere benzerler. kişilikleri gelişmemiştir. yalaka ve soytarı olma ihtimalleri çok yüksektir. anne ve babanın ah'ını alacakları için hayatta iflah olmazlar. beter olsunlar.

asıl utanılması gereken durumdur.

bir insanın engelli ebevyninden utanması yanlıştır, fakat giderilemeyecek sorun değildir. toplumda engellilerin "ikinci sınıf insan" muamelesi görmesi böyle bir davranış biçiminin asıl sorun kaynağıdır. kişiliği henüz oturmamış insanlarda -özellikle gençlerde- utanma hissinin belirmesi neredeyse normal karşılanabilir ve ona hissettiklerinden dolayı öfkeyle kızmak bir şey değiştirmez. o yüzden o insanın utanmaması için öğüt veren söz değil faaliyet gerekli. ne zaman ki toplumda engellilere eşit bakış açısı sağlanır o zaman annesinden babasından utanan çocuklar azalır.