don ismet gurbuzzi

Resmiyette Nevşehir kökenliydi. Ama kaderi onu çocuk yaşta Sicilya’ya savurmuştu. Palermo’nun dar sokaklarında büyüdü. evde Türkçe dualar, dışarıda italyanca küfürler arasında. Orada öğrendi susmayı. Orada öğrendi ki güç, en çok bağırmayanın elindedir.

Gençliğinde bir kavganın ortasında adını duyurdu ama kimse onun nasıl kazandığını tam anlatamadı. Çünkü ismet yumrukla değil, sabırla dövüşürdü. Kimin kime borcu var, kimin kime minneti var… hepsini hatırlardı.
Sonra bir gün ortadan kayboldu.

Yıl 1972. Elinde küçük bir valizle Almanya’nın Pforzheim kentine geldi. Herkes onu kuyum atölyesinde çalışan sessiz bir göçmen sandı. O da öyle görünmekten memnundu. Altını işlerken insanları tarttı. Kimin sözü altın, kimin karakteri bakır… hepsini ayırdı.
Yıllar geçtikçe kapısı çalınan bir adam oldu. Kavga eden ortaklar, borcunu ödeyemeyen esnaf, yanlış insanlara bulaşmış gençler… Hepsi onun mutfağındaki masaya oturdu. ismet sadece çay koyar, dinler ve en son şunu söylerdi:
“Bu masa dağılsın istemiyorsanız, birbirinizi kırmayacaksınız.”

Gariptir, o masadan kalkanlar dediğini yapardı.

Ne polis dosyasında adı geçti ne de gazetelerde. Ama şehirde bazı işler sessizce çözülüyorsa, insanlar birbirine “tamamdır” diyorsa, bilinirdi ki Don ismet konuşmuştur.

Öldüğünde cenazesine takım elbiseli Almanlar, tespihli Türkler ve siyah gömlekli birkaç yaşlı italyan geldi. Kimse yüksek sesle ağlamadı.
Çünkü bazı adamlara ağlanmaz.
Sadece saygı duyulur.

biraderdir.

kih kih kih.