deli yasemin

mersin'de sehir efsanesi olmayi hak etmis bir sahsiyettir.
genelde mersin'in uzun sahil yolunda yururken yaniniza gelir ve sigara ister, bir yandan sacinizi oksardi. ama oyle basit sigaralardan degil bildigin malboro isterdi. sigarasini yakar ve dogum gunu hikayelerini anlatir. eger o sirada hilton otelinin yaninda duruyorsaniz "burda dogum gunum olacak. bulent ersoy benim ablam, gullu benim teyzem..." diye baslardi o hikayeler. asla zarari olmazdi.
bazen carsida yururken yine yasemin'i gorurduk ama ustunde hicbir kiyafet olmadan. iste o zaman icim acirdi; kim bilir geceleri neler geliyor basina diye. bir akil hastasina saldiracak kadar hasta beyinli insanlarla ayni havayi soludugumu anlatirdi adeta.
bir aksam kapimizi calar, bir kap yemek isterdi. ustune isemistir, dayanamaz yemek verir, ustunu degistirirdik.
yasemin boyle biriydi. butun mersin'in tanidigi, kimseye zarari olmayan bir insandi. bazen epilepsi hastaligi yuzunden sokak ortasinda kriz gecirirdi, tek bu yonu korkutuyordu.
sonra istanbul'a universite icin geldim. bir gun mersinli yurt arkadasim "biliyor musun yasemin'i oldurmusler" dedi uzulerek. inanamadim. babami aradim ve haber gercekmis. nasil olduruldugu hakkinda bircok iddia var; kafasinin kesilip sonra da denize atilmis oldugu ise iclerinden en urkutucu olani. bir diger dusuncede organ mafyasi... sonucta nasil olduruldugunden cok onu oldurenlere hicbir sey yapilmamis olmasi. neden? sahipsiz diye, ailesi yok diye. oysa herkes tanirken yasemin'i nasil sahipsiz sayilabilir ki?