coraplari elde yikamak

eski ve kullanışlı bir yöntemdir. anne, bir sürü beyaz çorabı merdaneli makinada kaybetmemek için olsa gerek, "herkes akşam kendi çorabını da yıkayacak elini ayağını yıkarken" kuralı koymuştur. altı geceye kesmiş beyaz çocukluk çoraplarını her şeyden kolay ve çabuk temizleyen ise beyaz sabundur. (bkz: püf noktası)çoraplar ele giyilir, sabun ele alınır, iyice köpürtülür. sonra eller birbirine iyice sürtülür. hiç bir matik, hiçbir çamaşır ağartıcı bu etkiyi yapmaz. çorap temiz ve yumuşaktır. üstelik sabaha da kurur. çocuğa sorumluluk öğretmesi de cabasıdır. (bkz: anneler size sesleniyorum)

altı yıldır okul zamanları yurtta kaldığım düşünülürse 6x270=1620 kez bıkmadan üşenmeden yaptıgım ömür törpüsü olan ama yıkadıktan sonra "nasıl da mis gibi kokuyor artık beah" dememe sebebiyet veren hadise.

(bkz: sadece kendi corabımı yıkarım)

elde yıkamaktan kasıt çamaşır makinasının olmayışıdır. halbuki makina yoksa çoraplar ayaktayken banyoya girilir, onlar kendiliğine temizlenir bir de suyunu sıktın mı tamamdır.

çamaşır makinesini dolduracak kadar çamaşırın bulunmaması ancak temiz çoraba ihtiyacın olduğu düşünüldüğünde yapılan,zevkli de olabilen eylemdir.

temizlik hastalığının ve bilumum takıntının başlangıç aşamalarında görülebilmektedir, sakıncalı olabilir.

evde çamaşır yıkanacağı zaman çorapları direk makinaya atmak yerine annemin hepsini toplayıp çitiledikten sonra makinaya atma işlemidir.

askerlik yapılırken, erkeklerin başına gelebilecek talihsiz olaylardan biri.

beyaz sabunla gerçekleştirildiğinde cok başarılı sonuçlar doğurabilen yöntem!

camasir makinesi sahibi olana kadar ogrenci evlerinin bitmek bilmeyen sikintisi.

(bkz: eskiden makina mı varmış)

tembel bir bünyenin kalkıştığı boyundan büyük bir işse sonuç çok daha vahim olabilir.
(bkz: çorapları ıslatıp banyoda unutmak)

yün çorapları yıkama şeklidir. soğuğa yakın ılık suda bir gece önceden deterjnlı suya bastırılır. ertesi günü az bir çaba ile pırıl pırıl olur.