can babalık

1997 doğumlu paralimpik yüzme sporcusu. engeli down sendromu.

--spoiler--
Türkiye'de sporun ;sadece kazanmaya; odaklı olduğunu, kaybedince nelerin yaşandığını gördüğümüz şu günlerde sportmenliğin, fair-play'in, en önemlisi de insanlığın ne demek olduğunu 15 yaşındaki 'özel' sporcu Can Babalık adeta bir tokat gibi yüzümüze vurdu.
Can Babalık.

Amerika Virginia doğumlu.

15 yaşında olan ve Kocaeli'de yaşayan Can, Down Sendromlu bir yüzücü.

Kocaeli Yenidoğan Özel Sporcular Spor Kulübü;nün sporcusu Can Babalık, futbol holiganlarının istanbul'u yakıp yıktığı bir ortamda insanlık dersi veren "özel" bir çocuk.

Can'ın ;kahramanlık öyküsünü; antrenörü Cengiz Göktaş şöyle anlattı:

Yarış 100 metre serbest. Havuz 50 metre uzunluğunda olduğu için sporcular karşı duvara gidecek, oraya dokunduktan sonra geri gelecek. Yarış başladı, Can karşı gitti, duvara dokunduktan sonra bir anda durdu. Arkasından gelen sporcu onu geçince Can da onun peşinden yavaş yavaş gitmeye başladı. Onu geçen arkadaşı yarışı 2. tamamlayarak gümüş madalya aldı, Can ise 3. olup bronz madalya kazandı.

Yarıştan sonra Can yanıma geldi, tebrik ettim ama durmasının nedenini çok merak ediyordum. 'Ne oldu Can, neden durdun karşı duvarda' dedim. Can bana şu cevabı verdi; 'O madalya almak istiyordu, senin de bana kızmayacağını bildiğim için böyle bir şey yaptım.' Can'ın bu hareketi beni çok ama çok onurlandırdı çünkü o çok büyük bir incelik yaptı.

Bu tarz oyuncular için spor çok önemli. Özgüvenleri artıyor, sosyaliteleri artıyor, spor onların hayatlarını değiştiriyor.”

OĞLUMLA GURUR DUYUYORDUM BiR KEZ DAHA DUYDUM;

Can' ın annesi Nurcan Babalık ise oğlunun bu tavrı karşısında pek de şaşırmadıkla birlikte şunları söyledi:

Can' ın bir de ikizi var. Onda Down Sendromu yok. Can' ın rahatsızlığı doğduğu zaman anlaşıldı. 4 yaşından beri yüzüyor, 1 yıldır da antrenörü Cengiz Göktaş ile birlikte çalışıyor. Biz onun kendisini geliştirsin diye böyle bir şeyle ilgilenmesini istedik ancak böyle madalyalar alacağını pek de tahmin etmemiştik.

Biz onu engelli biri olarak yetiştirmedik. O da her zaman engelli insanlara yardım etme çabasında oldu. Onların üzüleceğini düşünerek hep iyi şeyler yaptı. Bana her zaman "onlar üzülürse ben daha çok üzülürüm" dedi. Son yaptığı güzellik sonrasında da çok mutlu oldum. Onunla zaten gurur duyuyordum, bir kez daha duydum.
--spoiler--

kaynak: hurriyet