başak buğday

ot dergisinde yazan bir arkadaş.

şöyle bir tümcesi vardı:

''düşürülmüş bozuk para gibiyim bugün / eğilip kendimi alacak halim yok...''

--spoiler--

vicdanın mezarı olmadığı için her katil cinayet işlediği yerde ölür, geri döndüğü yalan!

--spoiler--

'' şimdi biz, arasına başka sözcükler girmiş iki kelimeyiz. uzak ama devamı birbirinin.''

kısacık cümlelerle sanki bir kitap kadar anlam yükleyen, kelime cambazı. ot dergi'nin bize kattığı güzide insan.

kısacık cümlelerle kocaman şeyler anlatabilen bir yazar. ot dergisinden başka bir yerde yazıyor mu biliyorum ama çok başarılı.

kalbimi kaleme alıyor. seviyorum.

her şey bitiyor.
o yüzden ölçülü samimiyeti severim.
sadece insanlar için değil,
nesne ile aramdaki ilişki de böyle bu!

demiş ve;

acı çekmekten korkan insanların diğer insanlarla mesafesinin sebebini çok güzel anlatmış. hayatı anlamış kadının hali başka oluyor. bayılıyorum.

"Dersi, derste öğrenmek gibi...
Seveceksen vaktinde seveceksin!
Sonra zor oluyor".

"Ihlamur günlükleri" kadar güzel çok az şey okudum, keşke okuyup okuyup unutsam ve her seferinde ilk kez okuyormuş gibi bende aynı etkiyi yaratsa.