askbatimi

gonca özmen $iiridir. apayrı bir güzellik..

usulca geçtim yüzünü
ardında dağlar vardı
-rüzgarlar-
kurt izlerinde uluyan zemheriler vardı

/çık git yüzünün inkarı olmaya.../

zaman can çeki$iyor $imdi
göçüğü altında eski a$kların
yüzün derin bir kılıç izi aklımda
daralır kör akrebin parantezi kadar
sürgit yanılsamadır
- dönüp geldiğim-
kimin kıyısında dursam artık
bir rengin usul usul dağılı$ı gibiyim

/unutma... kırmızı olur a$kbatımları.../

insan kendinde eskir
zaman, sık yıkanan iç çama$ırlarda
zaman ki uzaklıktır - ağrılı -
vedasız çekip gitmesidir bir günün
bir sigaranin sessiz tükeni$i - dumanlı -
ve gizli a$klara sığınaktır
- deniz kabukları -

/dön gel, sonsuz uzaklık olmaya.../

aşkın bitmesi gibi bir şeyi çağrıştırmıştır. (bkz: günbatımı)