anksiyete

ben atlattım isteyene yardımcı olurum. mesaj atın yeter.

Nerede yazıyor bunlar yahu. yok sebebi belli değilmiş yok hastalık boyutunu almamış hali falan.

Hemşirelik bakım planına yazdığım ilk hemşirelik tanısıdır.

Pek çok fizyolojik rahatsızlığın temelinde yatan psikolojik rahatsızlıktır.

içinde endişe,korku,mutsuzluk barındıran ruh hali.

şüphesi olan psikoterapiste danışmalı.

diğer anlamıyla kaygı bozukluğu. olur olmadık yerlerde duyulan endişe, örneğin marketin ortasında. arkadaşım bunu bir dönem sıklıkla yaşıyordu, şimdi azaldı ataklar. yoga ya da kısa süreli de olsa meditasyonlarla azalabiliyormuş.

Bu gidişle yakalanacağım.

Düşsel tehlikelere karşı gösterilen tepkidir.

Hayatıma sıçmış bela.

Edvard Munch'ın tablosu. Aynı zamanda iletişim yayınları'ndan çıkan Karamazov Kardeşler kitabının kapak resmidir.

görsel

19. Yüzyılın başında bize bulaşan bir hastalık. Çünkü insan o zaman icat edildi.

(bkz: foucault)

Bu vaka özellikle modern hayati göğüslemekte zorluk çekenlerde görülüyor. Ben her seyde panik oluyorum. Mesela bugün ben hasta olduğum için ise gidemedim, kadin ariyor beni gecmis olsun bile demeden kapatiyor. Ben sucluluk hissiyle ya isimden olursam diye panikliyorum ve zincirleme olumsuz düşünceler birbirini kovaliyor. Az önce de öğrenci yazdi, hocam ders yapıyoruz diye. Iyi de hani bana mesaj atacaktin daha oncesinden? Ben raporluyum gelme deyince bana atar yapıyor. Simdi de kurumu ararsa diye endise ediyorum. Bir kitap okutturmadilar ya.

Yine başımın belasi hastalik. Kalbim küt küt.

günümüzde çoğunlukla sosyal medyanın etkisiyle mutsuzluk, depresiflik, ve psikolojik sorunların havalı olduğunu zanneden ergen kızların diline pelesenk olmuş kelime. "benim anksiyetem var, ben depresifim, intihar etçem oh yeaah ihihihi"

böyle şeylere bu kadar özeniyorsanız benim obsesif kompülsif kişilik bozukluğumu da alın. uyku problemlerimi de alın. kötü hatıralarımı da alın. hepsi sizin olsun, tepe tepe güle güle kullanın.

hakiki anksiyete hastası olanları hariç tutuyorum. onlara acil şifalar diliyorum.

insanı çokça suçluluk duygusuna iter.

ulan naptımda başıma geliyor diye. saçma sapan aslı astarı olmayan bişey.

yok ama var. öyle bişey.

Cidden bu hastalığı yenen varsa benimle iletişime geçsin öyle ki sunum sunamayacak havuzdan korkacak hale geldim bu hastalığının sebebinin insanların şefkat ve merhamet yoksunluğuna bağlıyorum merhametli insanlar olsa böyle olmazdı hiç ama işte dünya iyi de var kötü de var her neyse çok kötü bir hastalık kalabalığa gelemiyor terliyor ne zaman tek başına kalınca o zaman rahatlıyor toplumdan dışlanma faktörü bu hastalığı tetikliyor yani insan olmak zor değil neden bazıları grup grup dolaşır anlamam ya da dışlar bazıları bazılarını iyi insan olmak için geldik herkes insan ayıklayıcı olmuş hepimiz aynı olsaydık parmak izlerimiz de aynı olurdu bu hastalık da tedavi edilmezse şizofeniye doğru yol alıyor çünkü kaygılı hasta huzuru hayal dünyasında buluyor artık ama çok iyi kurgular yaratılabiliyor da elbette ama ne var ki yazan hasta bu yüzden karakterler de hasta olması muhtemel bir olasılık insanda şefkat acıma duygusu olmazsa daha bu hastalık çok ilerler çok tedavi edilmezse de bu da sosyal fobi ki aynı ikisi şizofreniye döner aslında tadavisi açık arkadaş ortamı ama dolanırsanız sürekli geçmiş olsun önce anksiyete sonra da şizofren sonrası da çılgın.

Insanın amina koyan ciddi rahatsızlık.

yaşayan ölü terimine uyan bı hastalık.

s*kko bir rahatsizlik
hatta rahatsizlik bile diyemiyorum

herkes, hayatinin istisnasız bir doneminde kendi canina kiymak ister
ben canima kiymayi dusundugum zaman g.tum yemedigi icin , sadece icip uyumakla yetiniyorum

sacma sapan "ayy benim anksiyetem var canim yaa" tribine girenlerin uydurma rahatsizliği.

Kendisinde olmadığını söyleyen kimseye rastlamadım.

Bu bende sonradan oluştu kötü şeyler olacak sevdiklerime bişey olacak hissi bu garip bi vesvese yaşamayana saçma gelebilir arada yokluyor çok önemsemiyorum. önemsemeyince hayatını kaplayamıyor genel olarak her şey böyle zaten.

tam olarak ne olduğunu bilmediğim hakkında doğru düzgün bir şey duymadığım rahatsızlıktı ta ki bugün bir sene önceki raporlarımı okuyana kadar. beynimde kist olduğunu öğrenmiştim geçen sene ve o raporlarda aynı zamanda sinüzitim olduğu yazıyordu, bunu zaten biliyordum, ama mr raporunda aynı zamanda anksiyetem olduğu da yazıyor. bir bilgisi olan var mı bu konuda? bunun için psikiyatrinin raporu gerekmez mi cerrahiyle ne alakası var?

Ps: dakikasına gelen iki eksi oy geçmiş olsun demektir inşallah *

Anneme 2016’da teşhis kondu ve ilaç tedavisine başlandı. Sürekli panik atak yaşıyor. Midesi bulanıyor, kalbi çarpıyor ve halsizleşiyor. Bir kere bir akrabanın beyninde tümör çıktı nasıl bunu düşündüyse 2 gün sonra annem sürekli başının ağrıdığını söyledi. Google’dan araştırıp buna inanmış galiba. Birkaç hafta hasta gibi takıldı tansiyon düşmeler, ağrılar, acılar vs. Hastaneye götürdük anneme beyin tomografisi gibi birçok cihazdan geçirip analizler yaptılar. Sonuç olarak hiçbir şeyi yok.

Annem böyle kendi kendine düşünüp hasta olduğuna inanıyor. Kendini çok sorguluyor ben kötü bir anne miyim, kötü bir insan mıyım gibi. 2016’da depresyona da girmişti onun için de ayrı bir ilaca başlamıştı. O sene çok sevdiğimiz 4 sene bizimle yaşayan dedem vefat etmişti. Babamın babası. Koah hastası ve alzheimer hastasıydı. Son aylarda bazı akrabalarımız, anılarımızı unutuyordu. Hatta zatürre olup 1 ay hastanede yattı eve geldiğimde evi tanımadı. Tuvalete falan kalkamıyordu son aylarda hep annem bezliyordu ve yediriyordu bir bebek gibi. Dedemin kızları bile burun kıvırırken merhametli annem çok fedakarlık yaptı. Çocuklarının vermediği sevgi ve şefkati göstermişti ona. Vefattan sonra bunlar ortaya çıktı. Aynı zamanda şeker hastası. Annemin halinden artık gerçekten hasta mı yoksa atağı mı tuttu bunu ayırt ediyoruz. Onu rahatlatmaya çalışıyoruz ama çoğu zaman ikna olmuyor. Annem 3 kere korona mıyım diye test yaptıdı kafasından uydurduğu semptomlarla. Bu aralar herkes yatınca gece 11-12 gibi nefes nefese kalıyor ve kalbi hızlı atıyor. Onun dışında sorun yok. Herhalde yine bir panik atak alışkanlığı.

Ablam da psikiyatra başladı. O da çok kaygılı biri. Birkaç ilaca da o başladı. Zor süreçler.

eğer insan kendinde bir hastalık hissediyorsa bu tarz panik bozukluk yaşayabiliyor.