29

istanbul'un büyükçekmece ilçesinin kodu.

(bkz: istanbul ilçe kodları)

görsel

istinye dereiçi'ne hitap eden otobüslerin başındaki numara.

Çıkacağım yaş, son iki gün. 30lu yıllara giriş, hayat çok kısa, zaman çok hızlı. Bugün rakı içecem ya kesin.

Gümüşhane'nin plaka kodudur.

Asal sayılardan bir tanesidir.

çalar asker kaçakları kapıları geceleyin.

Fenevin bu seneki uğurlu sayıdır. Gelecek yıl 30 olması beklenmektedir. Bunu Trabzon macında acılan kareografiden anlamak zor değil. 1996 - 2011 = 1+9+9+6+2+0+1+1 = "29"

7 aralık 2011 galatasaray fenerbahçe maçı'nda sonra yapılan analiz:
*
Galatasaray kaç gün sonra galip geldi ?
-1319
Kaç gol attı ?
-3
13+19=32
32-3= '29'
*
Ya gidin işimiz gücümüz var. * *

58' in yarısı olan asal sayı.

gümüşhane il plaka kodu. insana güzel duygular aşılayan bir sayıdır.

(bkz: 29 senemii oldu ohaaaa fenevbahce)

29 yıldır kupayı alamayan fenerbahçenin sevmediği bir sayı.

"hayatın neresinden dönülse kardır." diyerek, kendi istekleriyle hayatlarina son veren, aramıza şiirlerini bırakıp terk-i diyar eyleyen şairlerimizle biraz haşır neşir olan her kişi, bu sayının vaktin geldiğini anlatan sayı olduğunu hemen görecektir.

nilgün marmara bu yaşta gitmeyi seçmişti. zafer ekin karabay'ın 'son mektup'unda; nilgün marmara'nın 29 yaşında, sylvia plath'ın da şubat ayında intihar etmeyi seçmelerinden etkilenerek, 29.yaşının 29 şubatında intihar etmeyi planladığını görüyoruz. ( ne var ki, "daha ne kadar dayanabilirdim, herkesin bir başkasının acısı pahasına mutlu olduğu yaşama?" diyerek o kadar bile bekleyememiş, 13 eylül 2002'de intihar etmiştir.) ve henüz bugün farkettim ki, kendi isteğiyle yaşamdan ayrılmayı seçen diğer bir şairimiz ilhami çiçek de 29 yaşında, cemal süreya'nın (nilgün marmara için) deyişiyle, "daha otuzuna değmeden" intihar etmeyi seçmiş.

buradan yetenekli şairlere seslenelim: şiir yazmak için en önce hayatta olma koşulu vardır. siz de illa kendinize bir sınır belirlemek istiyorsanız, bu 29 değil 129 olsun!

not: intihar etmiş şairler, ankaralı, konyalı şairler vs. gibi toptancılıkların elbette edebiyatta yeri yoktur. sadece, ilginç bulduğum ve şairlerin ölümlerinin, ölüm şekillerinin bile yeni şiirlere sebep olduğunu bildiğimden yukarıda bahsettiğim durumu paylaşmak istedim. bu bağlamda, aras keser ve barış çetinkol'un zafer ekin karabay hakkındaki ortak yazılarından bir bölümü uyarı anlamında alıntılıyorum:

" daha ölüme başlarken, biz, bütün şair ve yazarları gittikçe nesnelleşerek bir listeye dönüşen “intihar eden şairler” ansiklopedisine ekleriz. bu eklenme okur olarak bizim kendi duygusal heze-yanımızdaki düzlükten gelir. ortada anlaşmaya varılmış bir tokat fikri, ölümün gündelik dokuya yedirilmiş bir mesajı bulunmamaktadır. buradaki aşırı yorum, yok olarak şiirlerine ulaştığımız şairleri, ölümleriyle öncelememize neden olur. böylece tek ortak yönü “ölüm” olarak açıklayıp tüm şairleri kronolojileri dışında başka ölçüte değmeden eşleştirip çizgisel kılarız."

bekar olup da bir yıl sonra bunalıma girecek ve 30 una merdiven dayamak deyimini rahatça kullanabilen kişilerin yaşı.

bir 10 yıl kadar içinde bulunmayı düşündüğüm yaşım... artık böyle; 29.1, 29.2, 29.3.... güzel mi? bence güzel!...

türkiye kupası hasretinin sürdüğü yıl sayısı.

benim için değil heralde.

bakır elementinin atom numarası.

milletimiz için ayrı bir yeri olması gereken sayı.
iki ipucu;
istanbul un fethi
cumhuriyetin ilanı
atatürk ün hayatında 19 ne ise, türk tarihinde de 29 odur.

+2 ile daha çok ilgilenilen sonsuza kadar devam eden sayılardan sadece biri.

(bkz: kimkibu) nun yaşıdır. hiçbir zaman 30 gelmeyecek.

eskisehirde uluöndere giden otobüs numarasıdır.

ah dedim, çünkü geçti aşkın alfabesinde
beyazlarımı giyip bir ömrü eskitmeye

cin kaçmamışken daha sihirli lâmbalardan
çocuktum suluboya bir masalın başkentinde

dokuz düş kurdum sonra, birinde kuyu
elbet ona düştüm, tanıştım endişeyle

flüt çalan şehirde buldum yolumu
güz öptü yüzümü, kuşandım yağmurluğumu

ğ vitamini çaldım şiirin kilerinden
hüznümü süzdüm suskun, oyasız bir tülbentten

ışığa çıkardım ayıplarımı, serip kuruttum
istanbul'a sevdalandım, unutuldum, unuttum

jilet gibi kesen zamanı düştüğüm aşk mı?
kalbimi açtım sana ötesi var mı?

-lâle devri kısaymış büyümenin-

maskeleri gördükçe şehirlerin yüzünde
neydim bu baloda ben, çıplak kral mı?

on dokuzum arsızdı ayna tuttu içime
özüm yüzüme değdi, dil isyanda kemiğine

perdeyi çabuk çektin, kapıları kapattın
rolümü sevemedim, uymadım repliğine

sana benzemedim diye bütün bunlar
şarkını başka renk söyledim diye

trenlerini kaybetmiş istasyonum şimdi
uzaklaştım ufkumdan, şaşırdım saatimi

üzgünüm, filmi başa saramam
ve diye takamam seni koluma

yirmi dokuz yaşımdı, ben onu yazacaktım
zehir zıkkım sözlerin düşmeseydi mektuptan

özlem tezcan dertsiz

bekar hatun kişilerde "evde kaldım" hissi yaşatması muhtemel yaş. aslında daha önce başlar bu his belki ama 30 yaşına bir kaldığının farkedilmesiyle tavan yapar. hepsi için mi geçerli bu durum peki? tabi ki hayır. ama istisnalar kaideyi bozmaz. gerçi herkesin kendini istisna görmesi de kaçınılmaz ya neyse.

(bkz: 29 ekim 1923)