2021'e mektup

sevgili 2021. nasılsın? umarım iyisindir. beni sorarsan ben şu aralar pek iyi değilim. yoruldum. işten güçten değil yanlış anlama, biraz hayattan biraz sevmekten. hala sevmekten. seninle beraber bir yıl daha eklenecek malum bekleyişin üzerine. sen konuyu biliyorsun herkesin içinde açık açık konuşturma şimdi beni. belki duymuşsundur, senden önceki yılda başımıza gelmeyen kalmadı. ne olurdu yani her şey yolunda gitse, sevenler kavuşsa, kötüler ölse, iyiler yaşasa, sevginin gücü dünyaya hakim olsa, bütün dünya buna inansa, bir inansa, hayat bayram olsa, insanlar el ele tutuşsa, birlik olsa, uzansa sonsuza. bak şenay beni andı görüyor musun? gece gece yine umut doldurdu içimi. neyse çok tuttum bu saatte seni, sonra tekrar editler yazarım ben. gözlerinden öperim. hoşçakal.

gora o gora.

edit:biz milletin ayıbını ortaya dökeriz ki herkes görsün aga.

imkan olsa saw filmindeki haysiyetsiz ölüm sahnelerini ileri sarar gibi 2020’yi komple ileri sarmak lazım.

yine aynı yerdesin değil mi? Yine kendini arayıp duruyorsun, bir şeylerde anlam arıyorsun ve bulamıyorsun. Birkaç güzel şey de yazayım sana. Yine bir gaz ayağa kalkıp savaştığını sanacak, ve o bataklıkta daha da dibe batacaksın, ve gördüğün en ufak dal parçasına tutunmaya çalışacak, onun seni kurtarması için büyük umutlar içine gireceksin. O dal kırılacak ve yine bekleyeceksin. O hiç içine gömülemediğin bataklığından, sürekli battığın hissini verse de, aslında hep yüzeydesin. Kendini ordan çıkartamayacak kadar güçsüz, yeni bir dal parçası umut edecek kadar saf, ve aslında bunun bir deniz olduğunu anlamayacak kadar çocuksun.
Bazı insanlar büyümüyor. Kendini öldürdüğünde, tekrar doğmak isteyecek ve tekrar o çocuk olacaksın. Sen hep böyleydin. Buna alışmış olman gerekirdi değil mi?
Düşünmekten kaçamazsın çünkü sen ona aşıksın.