elalemin nicki

seni özlemeye alıştım ben, 
seni sevmeye alışmıştım ya hani onun gibi işte.
düşlerim artık dokunmuyor kalbime eskisi gibi.
varlığın ya da yokluğun değiştirmiyor sevgimi.
ruhum nerede bilmiyorum.
korkmuş, saklanmış belki kapalı kapılar ardına..
korkuyor bir kez daha düşer diye
ama çıkmayı öğrendi ki o cukurlardan, 
defalarca düştü ya hani, 
yoruldu belki. 
ezberledi yolları ama gücü kalmadı belkide..
varlığın değiştiremez mutluluğumu 
daha mutlu bir ben olamam artık seninle.. 
yokluğun nasıl bir hiç ise varlığında öyle artık.
sevgim her şeyden büyük,
ama kalbim sensizliğe alışkın.
üzülmeye alışmış 
özlemeye alışmış
kelimeler..
yokluğun..
sensizlik..

Kardeştir. Candır akrep burclarının kinci olduğunu ve genelinin ağır intikamlar aldığını bilmeme rağmen bana kıyamacağını biliyorum...

Oysa ben çocuktum.
Yüreğime parmak izini basıp geçtin, Silemedim ..
Avuçlarından içtiğim aşkın imlasını bozan ben değildim ki...
yerli yersiz üç nokta iliştirdin sevdama.
Ömrümü vesairelere sığdıramadım
Çocuktum ...
Hazırda umutlarım vardı.

Ben bu şehre adınla biten şiirler serperim.. 
Sokaklarına konduramadım bedenimi..yoktu… 
Kapımın önünden geçmeyecektin 
Penceremden bakamayacaktım sana… 
Yaralandım

Çocuktum işte... Gelirsin sandım, Yanıldım 
Bitti derken Her günümde seni bir bir çoğalttım. Sabırsızlığım, açlığımdan senli günlerime.

Çocuktum adın yaktı ellerimi 
Tutunamadım bir daha ‘’sen” diye hiç kimseye…
Yollar, yıllar, hasret bitirmedi seni;
beni bitirdiği kadar… Çocuktum 
Yüreğimi alıp kaçtın! 
Hani diyorum son defa gözlerimden düşsen 
Sevdanın yatağını şaşırmış nehirlerine..

Büyümek buymuş işte… 
Korkuların biçim değiştirmesi 
Gece yatağıma 
Gündüz yanağıma yapışan

Oyun oynarken bile kambur gibi sırtımda taşıdığım telaşlarımdın Eziktim 
Çocuktum işte…Yüreğime parmak izini basıp geçtin 
Bir ses…Bir adamın sesi 
Ve bir kadın…Hayatı avuçlarının içinde taşıyan.. 
Kurduğum hayallere çakılan korkularım 
”kalktım” derken düştüğüm 
”başladım” derken bittiğim 
Artık boş mezarlıklara dönen evlerde adım anılır. 
Ve ben yeniden doğmak için 
Kahramansız masallar dinlerim 
Hep ”yokmuş” diye başlayan…

Çocuktum..adın elime battı 
Koparmışken tutunduğum ipleri 
Dizginlerimi salmışken boşluğa 
Zamansız bir aşk yağdı….ıslandım…. 
Korunaklarım yoktu… 
Sokaklarda minyatür aşklar yaşanıyordu 
Yüzü yoktu hiçbirisinin 
Kaldırımlarına gölgeler düşmüyordu bu kentin… 
Heybesine gün sarhoşu mart çığlıkları yüklemiş yolcular Geçip gidiyordu aklımın dolambaçlı yollarından. 
Kimsesizliğe yenilen… 
Korkusuna eksik anlamlar yüklenmiş erguvanlar, 
Uğurlarken hüzün kuşlarını, 
Uzak kentler yıkılıyordu gözlerimin tutunduğu boşluklara. 
Ve hiçbir aşk vitrinlerini süslemiyordu 
Bir yığın bedeb gülüşlerini arıyordu köşe başlarında 
Ve hiçbir yangın içimi ısıtmıyordu sevdan kadar 
Tarifi yoktu kederimin…

Çocuktum işte 
Geçtiğim yollara baktım yaşamın dikiz aynasından 
Yüzlerce ben bırakmışım ardımda 
Ve yaşın kadar sen tanımışım omuzlarımda 
Yüzüm yere eğik,gözlerimde hüzün…

ihbarlar taşımışım gidişine 
Sevdanın köşe başında tutuklanmışım sensizliğe 
Çocuktum işte 
Kendimi kendimden kaçırırken 
içimde yüzlerce gedik açıldı 
Yıllardır soğuk rüzgarlar çarpıp geçiyor çocukluğum yamalı geçmişine Kendimi tırnaklarımla deşerken 
Gizli gizli kan akıttım soğuk yatağıma 
Kan denizinde gömüldüm uykulara..

Çocuktum işte 
Yaşamın dikiz aynasından baktım geçtiğim yollara Sarsıntısıyla bozulup dağılmış bir aşk hikayesinin, 
Her biri ayrı zamanlarda yaşamış kahramanlarını; 
durmadan büyüyen boşluğuna ittim. 
Kaidesini arayan kara suratlı bir heykel gibi kargaşanın ortasında. Asılı kaldım bir halatın ucunda…. 
Çocuktum işte 
Olanca ağırlığınla çakıldım gözbebeklerine…