kanser

dünyalar güzeli bir kadın varmış zamanında.. öğretmenmiş, bir sürü minicik öğrencisi varmış.. anneymiş, düşünmeden her şeyi yaptığı bir kızı varmış.. ablaymış, ona tapan bir kız kardeşi varmış..
bir gün göğsünde bir kitle olduğunu farketmiş bu kadın. ama nedense gitmemiş doktora, önemsememiş. bir yıl geçmiş aradan, aklına gelmiş şu kitle. " gidip bir kontrol ettireyim " demiş. biyopsiye girmiş kadın..
biyopsi sonuçları açıklandıktan sonra annesiyle kız kardeşinin yanına gelmiş, " bir şey söyleyeceğim size ama sakin olun. " demiş. ve sonra yıllarca unutulmayacak o cümleyi kurmuş kadın.. " kitle kötü huylu çıktı. kansermişim. "
kız kardeşi o an bina yıkılmadan da tavanın düşebileceğini anlamış. tavan onun üstüne çökmüş tüm ağırlığıyla, kalkamamış altından kıpırdayamamış. bağırmak istemiş ama çıkmamış sesi.. benim ablam kanser olamaz ki demiş, yaklaşamaz ona kanser yakışamaz.. hiç bir zaman kabul etmemiş ablasının kanser olduğunu, ameliyata girdiğinde bile..
ve ablası, o dünya güzeli kadın.. bir yıl boyunca direnmiş. annesi, kardeşi, kızı, kocası üzülmesin diye bir kere bile ağlamamış, asmamış suratını. " evet kanserim, ama geçicek. " demiş hep. o umut vermiş insanlara..
göğsünü almışlar üzülmemiş, o dalgalı güzel siyah saçları dökülmüş " kellik de yakıştı bana. " demiş. yıllarca sürmüş tedavisi, yorulmamış hiç.. ya da yorulmuş da belli etmemiş..
ve kurtulmuş, bitmiş kabus.. hala dünyalar güzeliymiş kadın, hep de öyle kalacakmış.
benim ablammış o eşsiz varlık, taptığım insan..