karşımda bir atatürk yok ayağa kalkmak istemiyorum

okul hayatı boyunca acaba tüm öğretmenleri atatürk müydü diye düşündüren kızın yaptığı çocukça eylem.

yaşadığımız olayların bütününü görmez halde kendi egolarımıza, kendi çocuksu hallerimize teslim olup karşımızdakini bir şekilde ayar etmeye çalışmamız, aralarında olduklarımız arasında sivrilmeye çalışmamız, başkalarının "yaşa"larına "bravo"larına olan gereksiz muhtaçlığımız...

öyle gereksiz öyle amaçsız yaşıyor ve davranıyoruz ki bazen, yaradana da yaşama da layık değiliz aslında pek çoğumuz. kendi cemaatlerimizde sivrilip üç beş kalabalığın arasında sivrilerek, sivri gözükerek kendimizi tatmin etmeye çalışmaktan çok daha fazlası olabileceğimizi düşünmeden davranıyor ve komik duruma düşüyoruz.

işin kötüsü insanların bize gülmesini dahi komik duruma düştüğümüzle bağlantılı görmüyoruz. bir ego inşa etmişiz kendi içlerimizde, yegane servetimiz bu.

acınası bir durum.