teresa

bir italo calvino şeysi.. neydi, öykü galiba..

italo Calvino: TEEeeREEeeSAAaa!

Kaldırımdan inip birkaç adım geri attıktan sonra sokağın tam ortasında ellerimi ağzıma götürdüm ve apartmanın üst katlarına doğru seslendim: "Teresa!"

Aydan ürken gölgem ayaklarımın arasına sığındı.

Yanımdan biri geçiyordu. Ben tekrar seslendim: "Teresa!" Adam yanıma gelip, "Sesini yükseltmezsen seni duymaz. Gel bir de beraber deneyelim. Üç deyince ikimiz birden bağıralım," dedi. "Bir, iki, üç," deyince ikimiz birden haykırdık: "Tereeeeesaaa!"

Kahveden ya da tiyatrodan çıkmış bir arkadaş grubu bizi görünce, "Hadi hep beraber çağıralım," dedi. Sokağın ortasında onlar da bize katıldı, birinci adamın bir-iki-üç demesi üzerine hepbir ağızdan seslendik: "Te-reee-saaa!"

Biri daha gelip bize katıldı, onbeş dakika içinde hemen hemen yirmi kişi olmuştuk. Arası soğumadan yeni birileri geliyordu.

Tekses çıkarıp haykırmak güç işti doğrusu. Üç demeden bağıran ya da susması gereken yerde susmayan biri çıkıyordu muhakkak, ama sonunda bayağı etkili olmaya başlamıştık. ilk hece 'Te'nin kısa ve pes perdeden ünlenmesi gerektiğine karar verdik; ikinci hece 'Re'yi uzatarak ünleyecek, 'Sa'ya gelince tekrar pes perdeden ama kısa kesecektik. Doğrusu buydu. Her kafadan bir ses çıkarsa olmazdı.

Tam adam gibi bağırmaya başlamıştık ki, alelade sesli, çilli bir adam, "Peki kızın evde olduğuna emin misin?" diye sordu.

"Değilim," dedim.