sözlük yazarlarının itirafları

bütün akşam konuşacak birini aradım sözlük.
kendimi yalnızlığa mahkum etmişim, kim varsa uzaklaştırmışım çevremden. doğrusunu istersen pişman da değilim. ilgimi çekmiyorlar.
ama konuşacak birini aradım, kimse yoktu.
bir ilişki yürütüyorum, bir seneyi geçti. sanırım herkesi olduğu gibi onu da yoruyorum.
bir tek o kalmasına rağmen, ayrılık tehtidleri savuruyorum. sanki evet dese, ayrılabilecekmişim gibi.
yetmiyor sözlük, hiçbir şey yüzümü güldürmüyor. kaskatı katran karası bir endişe ve boşluk var içimde.
önceden dolu dolu heveslerim vardı, coşkularım vardı. en kötü ne varsa atlattım, üstesinden geldim.
neden şimdi sözlük? beni seven bir erkek, yolunda giden bir üniversite hayatım, sağlığım ve sağlığına sahip bir ailem varken?
bu hiçlik duygusu neden?