meslekte ilk gunler

feci günlerdir. sırıtırsın etrafına nedenini bilemeden. kendini sevdirmek için mi yoksa heyecanını belli etmemek için mi orası ayrıştırılamıyor. çömez muamelesi görebilirsin, etrafında bir sürü kendini oranın demirbaşı hisseden insan beliriverir dibinde." ben burada 3 yıldır çalışıyorum, nay nay nay". iyi bana ne diyemessin, way be dersin, 3 yıl, o üç yıl geçer sonra ne enayiymişim be diyebilirsin, ne de kocamanmış 3 yıl değil mi?
o garip heyecan sıradanlaşan bir alışkanlık hali aldığında ise o günleri özlersin. iş değiştirirsin, o heyecan yine gelmez. o çömlük başka çömlüktür. bir daha bulamassın o hali vaziyeti, geçmiş olsundur.