meslekte ilk gunler

dün gibi hatırladığım günlerdir.* mesleğe yeni başlamış kişi acemidir, ne deseler inanır, her şeye rağmen güzel günlerdir ve geyik de olsa o işi başarıyla sürdürebilmek için amatör ruhu bir nebze olsun muhafaza etmek elzemdir. mesela okuldaki herkes beni "müfettiş geldi" diye korkuturdu. koşarak pencereye giderdim. bahçeye giren her minübüs ve yaşlı her amca kabusumdu.* öğrencileri herhangi bir sebeple azarladığım zaman tahtaya yüzümü döner, dilimi çıkarırdım, gülerdim, "alooo n'oluyo sana kızım?" modunda bir çelişki yaşardım. neyse ki kısa sürerdi. toparlanır derse kaldığım yerden devam ederdim. maaşımı çekerken de şaşırırdım: "allah allah niye para verdiler ki şimdi bana? ne yaptım ki?" geçti gitti neticede...

(bkz: biz büyüdük ve kirlendi dünya)