ben bu yazıyı sana yazdım

beklemekten sıkılmıştım. sabretmeye çalışmak ayrı bir çile. o gün ayrılığın ilk günü müydü yoksa ben mi evham yapıyordum? artık benim olmadığını düşünmek benden küçük küçük parçalar koparıyordu. kanıyordum ama pıhtılaşmak gelmiyordu içimden. şiddetle reddediyordum gerçeği. hani bizim verdiğimiz sözler vardı, hani farklıydı?

küfürler edesim geliyordu, edemiyordum. seviyordum çünkü. kanamaya devam diyordu kalbim. kaldım öyle bir süre.

sonra kolay olanı seçmeye karar verdim. yatağa yattım, sana daldığımı fark edene kadar uykuya daldığımı sanıyordum. beni rahat bırakmamaya ant içmişti sanrılar. gözlerin neden gitmiyor gözlerimin önünden? gülüşün...nasıl kazınmış böyle beynime.

oysa bir zamanlar benimdin. ben mi kaybettim seni? sensizliği hiç düşünmemiştim ben. nasıl bi his olduğunu bilmiyordum. öğreniyorum. ya da... öğreniyor muyum acaba?

"olmazdı zaten" diye fısıldıyor yabancı sesler kulağıma. her kafadan bir ses. uyu, unut, gül, üzülme, yapma, değmez.

hepsini savuştururcasına bağırmak istiyorum, sesim çıkmıyor. hani bazen kabus görürdüm de korkarak uyanırdım, sana anlatırdım ya bağırmak isteyip de ses çıkaramadığımı. sen avuturdun beni.

ne kadar şefkatliydin. nasıl bakardın öyle içime işleye işleye.

başımı omzuna koyup kalbinin atışını hissederdim. hızlı atardı hep. "sen yanımdasın da ondan" derdin. tanrım, inanamıyordum bu kadar güçsüz olduğuma. hani benim kimseye ihtiyacım yoktu?

sana bakarken gözlerim dolardı bazen. güçlüydüm ya, gözlerimi kaçırırdım sen görme diye. güçlü falan değilmişim, olmuyormuş sensiz.

kalkıyorum, ölü gibi dolaşıyorum evin içinde. gözlerim bi noktaya odaklanmış. kaçırmak istiyorum, oynamıyorlar. yine yabancı bir ses. "ağlama". tuhaf, ağlayamıyorum zaten. dayanamıyorum diyorum içten içe, bu kadarı çok fazla.

bir anda çıkıyorum sana daldığım uykumdan. sen varsın yanımda. gözlerin kapalı, bir elin sanki beni korumak istermiş gibi üstümde. doğrulup öpüyorum seni. "uyan" diyorum. her zamanki uyku mahmurluğunu izleyip huzurlanıyorum. anlıyorum, sensizliğe dayanamıyorum.