tape

robert sean leonard'la ethan hawke'ın dead poets society efsanesini anımsatmak istercesine eş zamanlı teşrif ettikleri deneysel sinemaya örnek olarak sunulması elzem olan bağımsız sinema numunesi.

godard sinemsından iliklerine kadar etkilenen bir film olmakla birlikte, amerikan bağımsız sineması patentli ve son (en az) 10 yılın* en inandırıcı ve gerçekçi, samimi oyunculuk performanslarını izleyebileceğimiz filmdir.

zaman ve mekan külliyen es geçilmiştir.* senaryosu, nefes almamacasına takip edilesidir. bütün bir film boyunca müziğin kullanılmadığı, cast akmaya başladığındaysa, tek, bir ya da yegane şarkının çalındığına tanıklık ettiğim ilk filmdir. bu muhteşem şarkı için:

(bkz: i m sorry)