fatih akyel

iyi futbolcuydu, ama hiç ısınamamıştım kendine. saha içi davranışları, saha dışı olaylarıyla en antipatikler listesinin zirvelerinde yer aldı hep. yine de kariyerindeki sert düşüşler içimi burktuydu, genç yaşta bu kadar irtifa kaybetmesi. sonra bu olay geldi, şike hadisesi. bu sefer eni konu üzüldüm, suçlu mu değil mi henüz kesin bilmiyoruz, velev ki suçlu bile olsa kaderi kötüymüş diye üzüldüm onun adına. taa ki, tutuklandığında minibüse bindirildiği andaki görüntülerine kadar. sanki marifet etmiş gibi geniş geniş sırıtıyordu. bütün empatim, üzüntüm silindi gitti bir anda, bazı insanlar kaderin sillesini yerken, bazıları bulundukları yeri gerçekten hak ediyorlar. fatih akyel gibi.