optipesimist

üstad ve çok sevdiğim adamlardan biri olan can yücel'in mısralarında karşıma çıkan dost.

bilmelisin ki...
duvarda asılı diplomalar insani insan yapmaya yetmez.

bilmelisin ki...
aşk kelimesi ne kadar çok kullanılırsa, anlam yükü o kadar azalır.

bilmelisin ki...
karşındakini kırmamak ve inançlarını savunmak arasında çizginin nereden geçtiğini bulmak zor.

"bilmelisin ki...
gerçek arkadaşlar arasına mesafe girmez. gerçek aşkların da!"

bilmelisin ki...
tecrübenin kaç yaşgünü partisi yaşadığınızla ilgisi yok, ne tür deneyimler yaşadığınızla var.

bilmelisin ki...
aile hep insanın yanında olmuyor. akrabanız olmayan insanlardan ilgi, sevgi ve güven öğrenebiliyorsunuz.
aile her zaman biyolojik değil.

"bilmelisin ki...
ne kadar yakın olursa olsunlar en iyi arkadaşlar da ara sıra üzebilir. onları affetmek gerekir."

bilmelisin ki...
bazen başkalarını affetmek yetmiyor. bazen insanın kendisini affedebilmesi gerekiyor.

bilmelisin ki...
yüreğiniz ne kadar kan ağlarsa ağlasın dünya sizin için dönmesini durdurmuyor.

bilmelisin ki...
şartlar ve olaylar, kim olduğumuzu etkilemiş olabilir. ama ne olduğumuzdan kendimiz sorumluyuz

"bilmelisin ki...
iki kişi münakaşa ediyorsa, bu birbirlerini sevmedikleri anlamına gelmez. etmemeleri de sevdikleri anlamına gelmez."

bilmelisin ki...
her problem kendi içinde bir firsat saklar. ve problem, fırsatın yanında cüce kalır.

"bilmelisin ki...
sevgiyi çabuk kaybediyorsun, pişmanlığın uzun yıllar sürüyor."

tırnak içindeki mısralar, sadece dostluğumuzun geçtiği dönemin birer yansıması. iyi ki varsın...