eski ev

ilk günden hatırlarım etrafını saçağın,
Bir asma kuşatırdı körpe filizleriyle,
Kokularla cezbedip küçük, çapkın kuşları
Buğulu taneleri uzatırdı pencereye,
O baldan salkımları bize yaklaştırırdı
Uzatarak annemiz bembeyaz ellerini,
Biz, onun çocukları geri verirdik tekrar
Kuşlara üzümleri, emilmiş dallarını.

Seneler aktı gitti, artık ne kuş, ne anne
Biçare yaşlı asma sarardı ve çürüdü
Kapıyı, duvarları vahşi otlar bürüdü
Ve ben, ben ağlıyorum o günlerin peşinde.

Lamartine.