telafi

"hepimiz bir bataklığın içindeyiz, ama bazılarımız yıldızlara bakıyor"

derisi dikenliler grubunda sınıflandırılan tesadüf eseri varolmuşlar ile aynı odada nefes alıyordum. dokunmak yasaktı. sadece seyret. konuşmak hakeza. plaka sökmek ise şart koşulan bir kapı görevlisi.

beşinci çocuk olma nedeniyle "5" rakamı önemli idi benim için. peder dedi ki; altıncısın aslında. "senden iki sene önce aldırdık/öldürdük bitane. altı aylıktı. bildiğin öldürdük." çok da mühim olmayan bir ayrıntı olmalı idi aslında, yirmidört sene sonra gelen. ya da yirmiüç; karıştırmayın şimdi. devam etti; "seni de aldıracaktık. üç kızın ardından bir oğlan yetmişti." amerikan filmlerinde babanın ergen delikanlıyla duygusallaştığı bir an gibiydi ortam. çocuk sayısı bozuyordu bir tek. "çok uzun saatler süren tartışmalarımız oldu annen ile. aldırmamaya karar verdik sonunda.". "baba" dedim "abazamıydın allasen? otuzbeş yaşında durulur insan biraz." içimden dedim bunu tabi.

"yani" dedim "onu aldırmamış olsaydınız beni aldıracaktınız kesin.". "hee" dedi. güldüm.