uludağ çöplük

yazdığımız, sonrasında oturup tükettiğimiz o yazdıklarımızdan arta kalan yazıların atıldığı yerdir. içimize sindirebildiklerimizi sindirmiş sindiremediklerimizi bir kenara atmışız günbegün birikmiş birikmiş bir gün gelmiş bakmışız ki dağ gibi bir çöplük yaratmışız. ve o çöplükten geriye pis bir koku ve sinekler dağılmış, sonra o sinekler gelip bir gün bizi ısırmış sineklere sinirlenmiş küfürler yağdırmışız. ısırdıkları yerleri kaşıdıkça yaramız daha derinleşmiş kaşımız kanatmışız, kanayan yerlerimize bakıp sözlüğe çamur atmışız. tüm suçu sözlüğe atmışız o sineklere yeni gelen nesillerin adını takmışız bulduğumuz yerde vurup öldürmeye çalışmışız. biz öldürmek istedikçe onlar çoğalmış çoğalmış her yere yayılmış. sonuçta dönüp suçu kendimizde aramamışız iyi yazıları ya da yazarları kaçırmak için her şeyi yaptıktan sonra elimizde kalan bu çöplük içinde dolaştıkça dışardaki yemyeşil doğayı görmez olmuş gözlerimiz. çöplüğü bazen çöplük olmaktan çıkaracak olan yine bizleriz yarattığımız o çöplükten istersek çok güzel bir park ta oluşturabiliriz. birilerinin gelip her şeyi yakıp yıkmalarını beklemektense daha iyi yazanları desteklemeli küstürüp göndermemeliyiz. sonra yapılanlara oturup ağlamamış oluruz...