ordabiyerde

biz üç kişiydik;
bedirhan, nazlıcan ve ben...

yok lan, böyle başlamayacaktı entry'm. kol gibi sınavıma 3 buçuk saat kalmışken gelip saçmalamak istedi canım. zaten suphi çıkmazlar içinde, bedirhan rüzgarlı havada uçuşan poşet misali, nazlıcan ise artiz olmak için istanbul'a kaçtı.

çevremde safi iyi olan 3-4 kişi var. daha çok zannediyordum, ancak kazıkları birlikte yedik. bazen diyorum, sadece iyi niyetten oluşan bizler, koruma altına alınmalı, yalnızca birbirimizle görüşmeliyiz.
kötülükleri, pislikleri, sapıklıkları, iğrençlikleri gördükçe uzaklaşıyoruz insan ırkından. içimize kapanıyoruz. netten hbo dizileri indirip birkaç saatliğine de olsa sanal olduğuna emin olduğumuz absürdlükleri izliyoruz. zayıflarımız nbc'yle idare ediyor.

herkese iyi niyetle yaklaştığımız için, cartman'ların ishal bokları sıçrıyor üstümüze.
insanları kırmak istemediğimiz için, martha stewart maskesi takıyoruz yüzümüze.
aramız bozulmasın diye zedd'e sesimizi çıkarmadık.
salt eğlenmek için düşman topraklarına girdik. biraz da hazcıydık sanırım; ama kabul et, senin kadar değilim ben. en azından kimberley'nin yaptığını yapamazdım diğer power ranger'lara.

öğlen uyan, bunu oku. ben o sırada çok uzaklarda olacağım. (nilüfer civarı-ebesinin amı-evime 1 saat uzaklıkta-bursa'nın ulaşım sisteminden nefret ediyorum)

not: canım ders çalışmak istemiyor.
hajukelimesininençokyakıştığıinsananot: teorilerden kalacam.