bugün
- kemalistlerin sanki biraz şey olması10
- bir gecede cahil kaldık5
- velvet22
- kemalist dünya19
- sözlük yazarlarının kombinleri10
- erkeklerin her işi tek elle yapabilmesi11
- herzevekil'in biraz şey olması3
- 26 haziran 2026 türkiye abd maçı29
- dinci insanlar efkarlandığında ne içiyor sorunsalı2
- ayağımla nah çekebilme yeteneğim5
- nato zirvesini takip izni verilmeyen türk medyası7
- birader yazar olmak13
- chp kemalist değil sosyal demokrat bir partidir2
- allah9
- kadir mısıroğlu'nun soyu18
- dilovası katliamı konuşulurken akp'lilerin gülmesi6
- canımın sürekli hamburger çekmesi5
- duş almak2
- bakir erkek istiyoruz kampanyası4
- adana kızları2
- etliye sütlüye karışmayan yazarlar2
- aile evinde yaşamak7
- galatasaray lobisi9
- üniversitelerin gereksiz olması9
- özelden bir hanım yazar tarafından zorbalanmak2
- hızlı para kazanmanın yolları12
- türkiyede açık hava genelevi gibi6
- cemevinde hain kemal sloganları8
- evlenene kadar sadece anal yapan kız3
- 2026 dünya kupası24
- cik cik vs bik bik3
- futbol19
- do do do do do do do do do do do do do do do3
- seri gizli artı oy veren melek3
- millileri eleştiren kemalistlerin sus pus olması6
- macron sabah koşusu yapacak diye park kapatmak6
- sigmund freud'un koltuğu4
- 85 milyon kişi uludağ sözlük'ü okuyor14
- amerika birleşik devletleri7
- 26 haziran 20264
- türkiye9
- egay sucukcu birader2
- devletin her şeye karışması3
- araplar puta taparken türkler tek tanrıya inanırdı8
- arda güler4
- kemalistler9
- karınızın adını asfalta yazar mısınız2
- biraderilli del biraderiye2
- ona bir şey söyle9
- arda güler'in 24 yıl sonra dünya kupası golü4
tanım: anlam verememek, anlam vermek istememek, anlamlılığını yitirmek.
sanıyorum ki, içerisinde bulunduğum durum. sıralanmış maddelerin üçü, dördü sizde varsa depresyondasınız tabiri kullanılmış. maddelerin biri ya da ikisi yoktu kendimi test ettiğimde. çözemiyorum bu sorunları, düşüncelerin önüne geçemiyorum. spor yaptım bir süre, iyi geldi ama şimdi spor da yapmak istemiyorum. kaçmak istiyorum. mesela şu an aklımda dünyanın bir ucuna gitmek var. biliyorum, o da olmayacak. belki de şöyle hissediyorum, elimden gelemeyecek şeyleri bana ilaç olacakmış gibi hissediyorum. mutluluğumu engelleyecek şeyleri ortadan kaldırmaya çalışırken, mutsuz olduğumun farkına varmıyorum belki de. geleceğe yön vermeye çalışırken haddimi aştığımı anlamıyorum ya da. bırakmalı mı insan hayatı? önüne ne gelse onu mu yaşamalı? üzülmekten korkan bir yapım var. üzmek ve üzülmek korkularımın ana kaynağı. bunlar olmasın diye çabalamak yanlış mı? inanç eksikliği mi var yoksa? daha fazla mı gönülden bağlanmalı, maddiyatı unutmalı?
vel hasıl, geleceği göremiyorum. kendime hayal dünyamda dahi yaşam alanı oluşturamıyorum son zamanlarda. okuyup adam olmaya, geleceğe sımsıkı sarılan, onurlu, bilgili, kültürlü bir birey olmaya çalışırken aklımı kaybetmişim bu doğrultuda. yirmialtı yaşında bir karakter için bunu atlatmak çok zor olacak zannımca. belki de ömür boyu bunun izleriyle yaşayacağım. sağlıklı düşünemiyorum. uyandığımda mutlu karışamıyorum hayata. günah bunlar diyorum, böylesine güzel bir hayatta sağlıklı ve varlıklı olmama rağmen beğenmemek gücüne gider diyorum. gidiyordur da.
çıkış bulamıyorum. ara ara mutlu oluyorum, voltran ı oluşturduğumu bile hissediyorum çoğu zaman. o kadar güçlü yani. fakat her maç yaptığımda ayak bileğimdeki ağrının nüksetmesi gibi, yakamı bırakmıyor bu illet.
sanıyorum ki, içerisinde bulunduğum durum. sıralanmış maddelerin üçü, dördü sizde varsa depresyondasınız tabiri kullanılmış. maddelerin biri ya da ikisi yoktu kendimi test ettiğimde. çözemiyorum bu sorunları, düşüncelerin önüne geçemiyorum. spor yaptım bir süre, iyi geldi ama şimdi spor da yapmak istemiyorum. kaçmak istiyorum. mesela şu an aklımda dünyanın bir ucuna gitmek var. biliyorum, o da olmayacak. belki de şöyle hissediyorum, elimden gelemeyecek şeyleri bana ilaç olacakmış gibi hissediyorum. mutluluğumu engelleyecek şeyleri ortadan kaldırmaya çalışırken, mutsuz olduğumun farkına varmıyorum belki de. geleceğe yön vermeye çalışırken haddimi aştığımı anlamıyorum ya da. bırakmalı mı insan hayatı? önüne ne gelse onu mu yaşamalı? üzülmekten korkan bir yapım var. üzmek ve üzülmek korkularımın ana kaynağı. bunlar olmasın diye çabalamak yanlış mı? inanç eksikliği mi var yoksa? daha fazla mı gönülden bağlanmalı, maddiyatı unutmalı?
vel hasıl, geleceği göremiyorum. kendime hayal dünyamda dahi yaşam alanı oluşturamıyorum son zamanlarda. okuyup adam olmaya, geleceğe sımsıkı sarılan, onurlu, bilgili, kültürlü bir birey olmaya çalışırken aklımı kaybetmişim bu doğrultuda. yirmialtı yaşında bir karakter için bunu atlatmak çok zor olacak zannımca. belki de ömür boyu bunun izleriyle yaşayacağım. sağlıklı düşünemiyorum. uyandığımda mutlu karışamıyorum hayata. günah bunlar diyorum, böylesine güzel bir hayatta sağlıklı ve varlıklı olmama rağmen beğenmemek gücüne gider diyorum. gidiyordur da.
çıkış bulamıyorum. ara ara mutlu oluyorum, voltran ı oluşturduğumu bile hissediyorum çoğu zaman. o kadar güçlü yani. fakat her maç yaptığımda ayak bileğimdeki ağrının nüksetmesi gibi, yakamı bırakmıyor bu illet.
Gündemdeki Haberler
Güncel Önemli Başlıklar